Pamiętnikiem opiekuje się Melisha

***
Szedł korytarzem oświetlanym tylko blaskiem pochodni. Rozmawiali dosyć długo, ale nie zauważył tego, dopóki nie wyszedł. Nie miał ochoty wracać do dormitorium, do pytających spojrzeń, milczenia czy głupich żartów. Wyjął z torby pelerynę niewidkę, założył i ruszył na Wieżę Astronomiczną.
Gdy tam dotarł, sprawdził na mapie czy jest bezpieczny. Był - nauczyciele w swoich komnatach, Filch w piwnicy, Pani Norris z nim. Poszukał Lilly, ale nie było jej ani w dormitorium, ani w PW… to znaczyło, że siedzi jeszcze w Pokoju Życzeń. Westchnął. Nie chciał żeby płakała, chciał po prostu żeby… żeby wiedziała… Chciał to skończyć, swoje beznadziejne zauroczenie, takie dziecinne i długotrwałe. Nie wiedział, czy mu się udało. Nie czuł się inaczej, wypełniała go po prostu taka wolność… dziwnie pusta wolność. Znowu westchnął. Nie wiedział czy dobrze zrobił, ale przynajmniej coś zrobił… zakończył pewien etap. Tylko to uczucie nie dawało mu spokoju. Postanowił, że to będzie pierwsza i ostatnia noc, kiedy da się mu pochłonąć. Już nigdy nie będzie tego rozpamiętywał, zapełni to innymi dziewczynami, może nauką – w końcu to już 6 klasa… imprezy, piwo miodowe… życie będzie w porządku… Oprócz tej nocy. Bo teraz zwinie się w kłębek, przyciśnie czoło do kamiennej podłogi, i powspomina kolor jej włosów, wyraz oczu gdy się złościła, kształt ust gdy się śmiała…

***

Obudził go cichy trzask. Otworzył oczy i rozejrzał się po błoniach zalanych słońcem, które, właśnie wschodziło. Widok był piękny. Usiadł i przyjrzał się uważniej otoczeniu, próbując zlokalizować sygnał dźwięku, który go obudził – to Hagrid zatrzasnął drzwi swojej chatynki, kierując się do Hogwartu. To by znaczyło, że jest pora śniadania. James wstał i podniósł z podłogi pelerynę, która zsunęła się z niego w czasie snu. Idąc wolnym krokiem w stronę Wielkiej Sali, rozmyślał o wczorajszych wydarzeniach. Teraz już wiedział, że to przeszłość, że to za nim i nie musi się już martwić nowym planem uwiedzenia Lily… ani kogokolwiek. Bo wszystkie oprócz niej na niego leciały. Westchnął, ale nie było to westchnienie smutnego człowieka.
Wszedł do WS i usiadł obok kumpli. Przywitali go pytającymi spojrzeniami, których tak nie chciał wczoraj. Spróbował się uśmiechnąć i chyba nie wyszło tak źle.
-W porządku. Dałem sobie spokój. – powiedział dosyć pogodnie jak na człowieka, który właśnie zdał sobie sprawę, że zmarnował 5 lat, i zaczął smarować grzanki dżemem. Lupin westchnął.
-To przeze mnie… - zaczął.
-Nie, to nie przez ciebie. Po prostu wczoraj porozmawialiśmy, i wiem, że to już… przeszłość. – przerwał mu dość gwałtownie James. Syriusz wywrócił na to oczami, Remus znowu westchnął, bawiąc się swoją kiełbaską. Zapanowała niezręczna cisza.
-OK., wszystko jest w porządku, nie traktujcie mnie jak psychicznego inwalidy. Naprawdę jest dobrze. – powiedział Rogacz, patrząc po przyjaciołach. Syriusz zerwał się z krzesła.
-Brawo, stary! Wiedziałem, że zmądrzejesz! – i zaczął walić kumpla po plecach.
-Naprawdę? – spytał Lupin, gdy Syriusz i Glizdek odeszli.
-Naprawdę. – potwierdził Potter, i… uśmiechnął się.
Remus przyglądał mu się podejrzliwie, ale nic nie powiedział.
- A teraz grzecznie pójdę po książki… Co mamy pierwsze?- zapytał Potter, podnosząc się i chwytając tost z dżemem.
-Trasnmutację. – rzucił za nim Remus, kręcąc głową. Sam dobrze wiedział, że nie można w ciągu jednej nocy pogodzić się z odejściem jakiegoś człowieka. Uczył się tego całe życie…
Ale James dopiero zaczynał.

***

-Kochanie… wstań, już rano. – usłyszała gdzieś za głową cichy szept. W odpowiedzi naciągnęła koc na głowę.
-Zostaw ją, nie widzisz, że potrzebuje spokoju… - zaoponował inny głos.
-Nie będzie cały dzień leżeć w łóżku i się nad sobą użalać. – stwierdził pierwszy stanowczo, a jego właścicielka pociągnęła za róg pledu.
-Odwalcie się. – mruknęła Ruda, nie wypuszczając nakrycia.
-Oo, ktoś ma humorki. Czyżby Potter…
-Nie wymawiaj przy mnie tego imienia!!! – wrzasnęła Ruda, siadając. Carmen podparła się pod boki.
-Bo co? Teraz to smutno, ale jak go olewałaś 5 lat to…
-Zamknij się, Car. – przerwała jej Jo, z obawą spoglądając na Lilly.
-Niby dlaczego? Prawda w oczy kole, nie? Najłatwiej zagrzebać się w poczuciu winy, że to niby sobie sprawy nie zdawałaś, że podświadomość…
-Bo tak było!!! – przerywa jej Evans. Dziwi się, skąd w Latynosce tyle zawiści. Z każdym jej słowem w plecy Rudej wbija się ostra szpilka. A przecież to przyjaciółka…
-Naprawdę? Naprawdę tak było? Podświadomość kazała ci go olewać? – pyta cicho Carmen. Lily siada na łóżku, wygładza pościel. Zna odpowiedź. Milczy. Nie potrafi…
-No widzisz?! To właśnie to mnie tak wkurza! Nie umiesz powiedzieć co myślisz, nie umiesz czegoś przerwać albo czegoś komuś dokładnie wytłumaczyć! A później albo zwalasz winę na tą drugą osobę, albo na swoją podświadomość. Podświadomość, kur… - tu splunęła. Próbowała oduczyć się przeklinać.
-Żałosna jesteś. Żal mi Pottera...
-Zamknij się, do cholery! – przerywa jej Jo i staje obok Lilly, głaszcząc ją po głowie. Ta łapie jej dłoń.
-No jasne, schowaj się za nią, przytul. Niech rozwiąże twoje problemy… - Ruda puszcze dłoń Jo.
-Ooo, brawo. Ale kto cię teraz będzie za rączkę prowadził? Nie ja, nie Jo, nie rodzice, nie Potter, nie Lupin… to kto? – Lilly milczy. Zwija się w kłębek.
-No właśnie. Będziesz tkwić na tym pieprzonym łóżku dopóki ktoś ci nie każe wstać. Dopóki ktoś ci nie każe… - powtórzyła ciszej, już bez złości. Zwyczajnie, stwierdzając fakt.
Carmen wyszła.
Ruda zaczęła szlochać. Jo usiadła obok niej i westchnęła.
-Ja… naprawdę…? – charka Lilly. Mimo iż roi to cicho i niewyraźnie, Jo ją rozumie. Milczy przez chwilę.
-Pomyśl. - mówi, po czym też wychodzi.
Ruda wali się na podłogę i przykrywa kocem.
Nie chce myśleć.
Nie chce nic.

***

-Nie uważasz, że przegięłyśmy…? – pyta Jo, podchodząc do Carmen. Ta stoi oparta o balustradę, spogląda na dół.
-Nie. Miałam ochotę ją uderzyć. Weź pomyśl o Jamesie… - mówi, parskając.
-Tiaa… jak go znam, to z tydzień się pozamartwia, potem będzie udawał, że mu przeszło, zaliczy wszystkie imprezy, spadnie na dno… a później z niego wyjdzie. – wzdycha Joanne, siadając obok ciemnoskórej. Pociąga nosem.
-Znowu paliłaś to świństwo… - stwierdza. W jej głosie brzmi rozbawienie.
-Wkurzyła mnie. A fajki mnie uspokajają... Tak właściwie, to nie daje mu tygodnia. Nie będzie chciał zamartwiać Luńka i Syriusza. Dwa, trzy dni.
-Może i masz rację…
Milczenie.
- Nic nie zrobimy.
-Nie. James sam musi się pozbierać. – Jo wzdycha i kładzie się na zimnej posadzce Wieży Astronomicznej.
-Kumplujesz się z nimi 5 lat, a tu nagle robią coś takiego… - kręci głową. Carmen przeczesuje włosy palcami i wyciąga z torby drewniane pudełko.
-Nie pal przy mnie… poza tym nauczyciele… - oponuje Jo, krzywiąc się.
-Kij im w oko. – przerywa jej Latynoska i wyciąga długi, biały papieros.
-Naprawdę nie możemy nic zrobić? – wzdycha, przewracając się tyłem do ciemnowłosej.
-Mają po 16 lat! Co niby, mamy za nimi latać i wszystko im…
-Hej. – przerywa jej głośny głos. Obok dziewczyn materializują się Syriusz i Lupin.
-Wasza pieprzona mapa, co? – pyta rozbawiona, a zarazem lekko wkurzona Latynoska. Syirusz szczerzy zęby i siada obok niej. Wyciąga rękę po pudełko.
Chwila ciszy.
-Chyba czas na naradę. – mówi w końcu Lupin.



***
buu back.
jestem, jestem. wredna i nieobecna (oksymoron...? ;]) ale jestem. przepraszam za te miesiące. mołabym się usprawiedliwiać egzaminami, końcem rokum stresem... ale to i tak bybłoby kłamsstwo, prawda? bo lenistwo to lenistwo, after all.
dzięki, że jesteście. najlepszy kop energii dla autora - pozytywne komentarze pod notką. dzięki wam ta wielka machina zwana... właściwie sie wiem, jak się nazywa, ale ją nakręcacie ;] dzięki.

jak wam się podoa notka? trochę mroczna mi wyszła, ale muszę atmosferę wprowadzić ;]]

[ 12 komentarze ]

Pomieszczenie okazało się niewielkim, ale przytulnym salonikiem, z ogniem trzaskającym na kominku i wygodnymi fotelami.
-Jak sielankowo… - mruknął ironicznie Potter.
-A jak… atmosfera musi być. – rzuciła Ruda, sadowiąc się na fotelu najbliżej ognia. James usiadł na fotelu obok, Lunatyk na dywanie obok kominka, twarzą do przyjaciół.
-Tiaa… nie ma to jak talk-show na dobre rozpoczęcie wieczora, co nie? – sarknął Rogacz, rozpierając się na fotelu.
-Potter, tu nie ma twoich kretyńskich kumpli… nie wysilaj się więc na lamerskie teksty. – zgasiła go chłodno Ruda.
-Nie wysilam się… - zdziwił się i oburzył Rogacz. Lilka spojrzała na niego ironicznie, mrużąc powieki.
-Zresztą… - zaczął.
-Po prostu… bądź. – przerwała mu. Prychnął, lecz zamilkł.
-No… to musimy pogadać. – zaczęła Lilly po chwili ciszy.
-Sprawa pierwsza : nie jesteśmy z Remusem namiętnymi kochankami, jeśli o to chodzi. – powiedziała, krzywiąc się do bruneta.
-To już wiem… - odparł, wzruszając ramionami.
-Cicho… ja mówię. No… to my się tylko kumplujemy… przyjaźnimy. Jakbyś się o tym dowiedział, to…
- To co? Wszystko bym zniszczył…? Daj spokój… Po prostu nie chcieliście, żebym się dowiedział… Tylko ogólnie nie wiem dlaczego. – przerwał jej z pozornym spokojem.
-Wszystko byś… - znowu zaczęła.
-Łajno, nie kłam w żywe oczy, kobieto. Wszyscy wiemy, że nie o to chodzi… - rzucił zdenerwowany już, lecz zrezygnowanym tonem.
-Jasne, wkurzyłbym się jak rogogon węgierski, gdy mu ktoś jajo zabierze… ale w końcu bym to strawił… ale nie, wy musicie robić ze mnie takiego ghula kretyńskiego, który panować nad sobą nie potrafi… - wstał i zaczął krążyć po pokoju.
-Ale przecież… - spróbowała zaskoczona Ruda.
-Co? No co? Jak nie jestem mądry to już uczuć nie mam? Jak nie mam samych wybitnych to nie zasługuję na uwagę? Jak jestem czystej krwi to znaczy, że jestem zły, tak? Do kości…?
-James… - zaczął niepewnie Lunatyk. Potter przyskoczył do niego.
-No co? Myślisz, że ona tak nie myśli…? To cię wyprowadzę z błędu. Ona dokładnie tak myśli. No, przyznaj się… - odwrócił się do Lilly, a ona zobaczyła w jego oczach coś dzikiego, jak u zranionego leśnego zwierzęcia.
-No przyznaj się… Myślisz, że jak gram w quiditcha, to już we mnie nic nie ma… Jak dziewczyny za mną latają, to jestem pusty i to moja wina… I ja to jeszcze wykorzystuję…! I co, oburza cię to, nie? Że taki przygłup ma czelność do ciebie startować, odzywać się, myśleć o tobie… co? Perfidnie cię wkurza, że coś takiego, neandertalczyk taki, ma śmiałość cię dotykać… - rozkręcał się Potter. Lilly jak wmurowana stała przy kominku.
-James, wystarczy. – tym razem głos Lunatyka brzmiał stanowczo. Chłopak stanął między dziewczyną i sportowcem, jakby chroniąc ją przed nim.
-I ty się za nią wstawiasz…? Przyjaciel… - prychnął James, ale jego wzrok powoli przestawał być taki dziki, jakby powoli się opamiętywał…
-Ona też jest moim przyjacielem, James. I nie pozwolę jej obrażać. – oczy Lunatyka zwęziły się.
-To ona obraża ciebie, że w ogóle ma czelność się z tobą zadawać… - sarknął Potter.
-Dosyć. Wyjdź stąd, albo…
-Albo co? Staniesz w obronie honoru znieważonej damy? Daj spokój, Luniek… Nie będę bił się z przyjacielem z jej powodu… Jak w ogóle mogłem być taki ślepy… 5 lat zmarnowałem… - Potter opadł na krzesło, mówił coraz ciszej, twarz miał schowaną w dłoniach.
Ruda coraz bardziej kurczyła się w sobie. Ogarnął ją niewyobrażalny strach, że straci przyjaciela, ale musi to zrobić, nie może trwać w kłamstwie… No już, weź się w garść, wstań i powiedz to…
-Remus… -
-Spokojnie Lilly, już dobrze… - blondyn odwrócił się, a dziewczyna zauważyła, że w kieszeni konwulsyjnie zaciskał palce na różdżce.
-Już wszystko dobrze… - podszedł do niej, by ją objąć, lecz ona stała tak, nieporuszona. Zauważył, że coś jest nie tak, zauważył wyraz przerażenia na jej twarzy… Nad ramieniem Lupina zauważyła wzrok Jamesa. Zdradzony, pełen niedowierzania, rozgoryczenia, smutku… Migotała w nim też… o nie, nie… czym prędzej znowu spojrzała na Lupina, byle dalej od tego wzroku…
-Remus… on… - przycisnęła skostniałe ze strachu palce do skroni, lecz nie mogła spuścić spojrzenia, musiała wytrwać, tyle była im winna.
-On powiedział prawdę. – wychrypiała. Lupin patrzył na nią, ale jego wzrok stawał się coraz bardziej odległy.
-On… ja… ja podświadomie… - i znowu poczuła na sobie wzrok Pottera, ale przecież mówiła prawdę! Nie kłamała… czy to się jeszcze liczy…?
-Ja naprawdę podświadomie… chyba tak miałam zakodowane… Dopiero niedawno to zrozumiałam, i chciałam to naprawić, porozmawiać…- tłumaczyła szybko i nieskładnie, obserwując twarze chłopaków. Na twarzy Remusa niedowierzanie zakwitało w całej okazałości, natomiast w twarzy Pottera…
Nienawiść w jego wzroku nie była już aż tak paląca, jakby dotykała jej gorącymi płomieniami… ale nadal gdzieś tam się w nim tliła, widziała ten żar w jego wzroku, a żar nigdy nie gaśnie.
Usiadła, ale nie mogła spuścić z niego oczu.
Musiała, po prostu musiała patrzeć.
-Lilly… ty naprawdę miałaś go za takiego… takiego… - spytał ciężko Remus, nie mogąc skończyć.
-Śmiecia, Remusie, dokończ, jesteśmy wśród swoich. – powiedział gorzko James. Lupin ciężko opadł na fotel obok Lily i schował twarz w dłoniach.
-To moja wina… nie mówiłem ci o nim nic dobrego, i to dlatego… podświadomie wyczułaś, że według mnie on…
-Remusie…? – spytał cicho pełen niedowierzania James.
-Nie, ja tak nie myślę. – odrzekł Lunatyk spokojnie, a James odetchnął.
-Ale ponieważ ze zwykłej zazdrości nie mówiłem jej o tobie dobrych rzeczy, ona mogła podświadomie myśleć, że uważam cię za niedobrego… To była tylko zazdrość… Na Merlina… - westchnął Lupin.
-Ja właśnie dzisiaj to zrozumiałam… - powiedziała cicho. Jej głos drżał, i w tym momencie nienawidziła się za to.
-Tak, zrozumiałaś to dzisiaj, ale myślałaś tak przez całe 5 lat. I co, to rozumienie wg ciebie coś zmienia? – spytał, patrząc na nią zimno Potter. Spojrzała błagalnie na Lunatyka, ale ten na nią nie patrzył. Poczuła, jakby coś smagnęło ją lodowatym biczem.
-Ja… chyba… chyba tak… - wyjąkała, kuląc się.
-Nie wkurzaj mnie bardziej, kobieto! – krzyknął James, podchodząc do niej i ciągnąc ją w górę, by stała.
-Ja… przepraszam… - bąknęła przerażona, prosząco patrząc na Lunatyka. Ale ten przecząco pokręcił głową. Wiedziała, że on ma rację, nie powinien wtrącać się między nią a Jamesa, ale tak się bała… Nie, przecież Potter nic jej nie zrobi, Remus mu ufa, to wystarczy… Ale… znowu przerażona spojrzała na Rogacza.
-Nie patrz tak. – rzucił zimno, puścił ją i odsunął się trochę.
-Tak, jakbym to ja krzywdził ciebie. To ja tu do cholery jestem ofiarą, nie ty! – krzyknął znowu, patrząc na nią z rozpalającym się na nowo ogniem w spojrzeniu…
Nie, nie, tylko nie znów ten ogień…
Wyprostowała się i wstała.
-Ja… wiem. Przepraszam. Naprawdę. – powiedziała z trudem. Spojrzał na nią niechętnie, ale milczał. Blask w jego oczach lekko przygasł.
-I co, będziesz z tym walczyć, tak? Obiecasz, że będziesz już grzeczną dziewczynką? – zadrwił. Zacisnęła powieki – na Merlina, jak bardzo go zraniła tymi wszystkimi myślami, tą postawą! Dopiero teraz to spostrzegła. A przecież nie chciała… Może faktycznie należało ją tak potraktować, za to wszystko, ale on ją przecież kocha… Podobno. Otworzyła oczy.
-Nie, nie będę. Dzisiaj pokazałeś, że wszystko, co o tobie myślałam, to była kupa łajna. – powiedziała cicho. To był pierwszy objaw obrony z jej strony. Zmierzył ją chłodnym wzrokiem, ale tylko wzruszył ramionami. Usłyszeli cichy trzask zamykanych drzwi.
-Wyszedł. – powiedział James, nie spuszczając z niej wzroku. Skinęła głową, również patrząc na niego.
-Nie chciał przeszkadzać… bo teraz pewnie przejdziemy do bardziej intymnej części. I jak, chcesz mnie przeprosić? – spytał chłodno James. Aż drgnęła… ile agresji, ile żalu było w jego głosie.
Nagle pojęła, że zwykłe „przepraszam” nie załatwi sprawy.
-Nie chcesz…? – spytał z pogardą, odsuwając się od niej. Zrozumiała, że milcząc, obraża jego męską dumę.
-James… właściwie dlaczego mnie… kochasz? Czy może raczej – kochałeś? –spytała, patrząc na niego. Mięśnie na jego twarzy zadrgały, jakby próbował opanować jej wyraz.
-To już chyba nieważne. – powiedział zimno.
-Proszę, chciałabym wiedzieć. To w końcu mnie dotyczyło… tak jakby. – powiedziała. Westchnął i pokręcił głową.
-Dlaczego jesteś taka szczera? Taka szczera… zawsze mówiłaś to co myślisz, nieważne jak byłoby to śmieszne, kretyńskie czy mądre. Zawsze. – usiadł, ona w fotelu niedaleko, tak, żeby widzieć jego twarz.
-Nie gryzę. – powiedział , i znowu zobaczyła, że go uraziła.
-Przepraszam. Pomyślałam, że możesz się poczuć skrępowany. – powiedziała i przesiadła się na fotel naprzeciwko jego. Skrzywił się na jej słowa.
-No widzisz? Szczera do bólu. Inne dziewczyny rzuciłyby jakimś głupim tekstem czy spróbowały mnie wyśmiać, czy flirtować… Ale nie, ty mówisz, co myślisz. – przerwał, ale nic nie powiedziała, czekając na ciąg dalszy. Nie myliła się, nastąpił po kilkunastu sekundach.
-Już na początku szkoły, w pociągu w pierwszej klasie, jak dla mnie zaczęłaś się wyróżniać. Nie wyglądem, to nie było tak, że zobaczyłem cię i coś mnie trafiło… czy coś… nie. Patrzę i myślę – dziewczyna jakich wiele, nic specjalnego. Ale później zobaczyłem twoje oczy. Nie są po prostu zielone... Nie znam nikogo, kto by miał takie oczy. Kiedy milczysz, one mówią za ciebie. – przerwał i spojrzał w jej oczy. Zarumieniła się, ale nie spuściła wzroku. Uśmiechnął się smutno.
-No widzisz… nic nie mówisz, a ja i tak wiem, co myślisz. Że żal ci tego jak i co myślałaś o mnie przez te 5 lat. I że chciałabyś to naprawić. – znowu zamilkł.
-Już w tym pociągu w pierwszej klasie przepadłem. Miałem z 10 lat, głupi smarkacz, ale już wtedy… było jakoś inaczej, już wtedy byłaś inna. W tym pociągu zawarłem najważniejsze znajomości jakie mam – poznałem Syriusza, Luniaka, Petera… i ciebie. Tak głupio dziwiłaś się wszystkiemu, takie śmieszne rzeczy mówiłaś o wszystkim, co dla mnie było normalne. Zaśmiałem się z jakiegoś twojego komentarza, a ty spojrzałaś na mnie… i bach, zrozumiałem, że po mnie, że nie będziesz mnie lubić. Tak wysoko podniosłaś ten podbródek… Dotąd nikt mnie nie zignorował, po prostu musiałem zwrócić na siebie twoją uwagę… i rozpocząłem tą grę, która trwa przez te 5 lat. Grę – spojrzy czy nie spojrzy, bardziej wkurzy ją to czy tamto… Lubię, jak się ciskasz, wiesz… - spojrzał na nią.
-Masz wtedy takie… oczy ci się robią takie… jak środek huraganu, właśnie, ta cisza w środku cyklonu. – powiedział cicho i odwrócił od niej wzrok.
-Zapamiętałem twoje zdziwienie z tego pociągu, i zacząłem się interesować mugolami… Wiem co to toster, ładowarka do telefonu… Wiem na jakiej zasadzie płynie prąd i przedmioty nie lecą w kosmos… te wasze teorie, przyrządy… znam wszystko. Na wypadek, gdybyś kiedyś zgodziła się pójść ze mną na randkę, to wtedy zabrałbym cię do mugolskiego baru, jak zwykli ludzie… i zobaczyłabyś, ile się dla ciebie nauczyłem. Właściwie wiedziałem, już od czasu tego pociągu w pierwszej klasie, że się ze mną nie umówisz. Nie wiem, po kiego ghula się tego uczyłem. – przerwał i spojrzał na nią.
Z oczu kapały jej łzy, ale nie wydała z siebie żadnego dźwięku, żeby nie przeszkodzić mu w opowiadaniu. Żachnął się.
-Nie płacz… - zamilkł.
-Właściwie, zawsze myślałem że w końcu się odkocham, ty wtedy do mnie przybiegniesz, a ja ci wtedy powiem, że to już nieaktualne. A ty się rozpłaczesz… taka zemsta… zdziwiona? –spytał. Uśmiechnęła się przez łzy.
-Teraz już za późno, nie próbuj robić z siebie tego złego… wiem, że nim nie jesteś… - mruknęła cicho. Westchnął.
-Jesteś za mądra… ale naprawdę zawsze myślałem, że tak będzie… ale czas mijał, 3 klasa, 4, 5… a ja nadal… hmm… no, nadal mi się podobałaś… - mruknął zawstydzony, a Lilly łzy pociekły już ciurkiem, ale on tego nie widział, patrzył w ogień na kominku.
-No… Ale to z czasem zamiast mi ulegać, to coraz bardziej mnie nienawidziłaś… wiesz, że nawet nigdy nie rozmawialiśmy? Tak normalnie, ciągle się tylko na mnie darłaś… a ja na ciebie. Staliśmy się atrakcją turystyczną, wiem, że to cię wkurzało… Ale tylko jak byłaś wkurzona to się do mnie odzywałaś, tylko jak coś odwaliłem, to mnie zauważałaś… No więc odwalałem…
Zbyt ona piękna, Zbyt mądra zarazem.
Zbyt mądrze piękna, stąd istnym jest głazem.
Zacytował. Zdziwiona, aż otworzyła usta.
-Przecież to…
-Szekspir. – powiedział usłużnie, gdy gapiła się na niego i nie dokończyła.
-„Romeo i Julia”. Ale to nie o Julii, tylko o…
-Rozalinie. – przerwała mu, nadal gapiąc się, zdziwiona. Uśmiechnął się smutnie.
-Wiedziałem, że będziesz to znać. Założyłem, że skoro jesteś taka ambitna, to znasz cały materiał, który mugole normalnie znają w twoim wieku.
-I ty też go znasz…? – spytała przerażona. Wzruszył ramionami.
- Na Merlina… - westchnęła i ukryła twarz w dłoniach.
-Znam też… - zawahał się krótko.
-Znam też ciebie. – dokończył. Ramiona jej opadły.
-Nie masz nic ulubionego, oni owocu, ani koloru… To prawda, jedne lubisz, innych nie, ale… nie potrafisz określić tego, który lubisz najbardziej. Inni myślą, że jesteś niezdecydowana, ale nie patrzą ci wtedy w oczy. – powiedział z triumfem. Siedziała, nie ruszając się, jak spetryfikowana.
-Ja patrzyłem. Ty po prostu wiesz, że masz całe życie przed sobą… i w tym życiu możesz spotkać jeszcze inny kolor czy kwiat, który stanie się twoim ulubionym. – powiedział triumfalnie i spojrzał na nią, lecz zaraz jego uśmiech zmył się z twarzy. Podszedł do niej i kucnął przed nią. Wyciągnął powoli rękę i delikatnie pogładził blady policzek.
-Wiem, że myślisz teraz inaczej. Powiedziałem ci to wszystko i myślisz teraz, że jestem kimś innym. Ale ja nadal jestem tym kretynem, który wrzucał łajno bomby w twoje okno w pierwszej klasie. – powiedział cicho. Zabrał rękę, ale nadal kucał przed nią.
-Zmieniło się tylko twoje wyobrażenie o mnie, nie ja sam. – powiedział jeszcze ciszej i wstał. Patrzył jej w oczy.
-Wiedziałem że to się stanie, ale nie chciałem, żebyś lubiła mnie tylko dlatego, że wiem kto jest premierem Anglii. Nie chciałem mówić tego wszystkiego, ale… - znowu dotknął jej twarzy, tym razem samymi opuszkami palców, zamknął jej powieki.
-Ale ty zawsze byłaś szczera. Więc ja też ten jeden raz mogłem być. – zabrał palce i usłyszała jego kroki na kamiennej posadzce. Nie otworzyła oczu, wiedziała, że tego nie chciał.
-No, tylko się nie przyzwyczajaj! – krzyknął jeszcze, zanim drzwi się zamknęły.
Dopiero, gdy odgłos jego kroków ucichł zupełnie, wybuchnęła płaczem.

[ 11 komentarze ]

tiaa... wróciłam.
notki nie było jakieś 3 miesiące... moja wina. przestałam pisać... ale teraz jest dobrze ;] mam nadzieję, ża za każdym razem, gdy przestanę, coś mi o tym przypomni. wy też mi tego życzcie ;]



Lily szła ze wzrokiem wbitym w podłogę. Myślała intensywnie nad wczorajszą rozmową z Carmen. Co, jeśli Latynoska miała rację? Jeśli to był dziecinny sposób na odegranie się? A jeśli nie…? Dziewczyna westchnęła, lecz zaraz potem parsknęła śmiechem. Robi się ze mnie egzaltowana kretynka – pomyślała. Jeśli chcę się czegoś dowiedzieć, to muszę po prostu pogadać z tym imbecylem. Najlepiej od razu… - z tym postanowieniem puściła się pędem do lochów, gdzie właśnie rozpoczynały się lekcje eliksirów.
Wparowała do klasy dokładnie z dzwonkiem.
-O, jak miło, panna Evans. – powiedział Slughorn, uśmiechając się szeroko. Dziewczyna odwzajemniła uśmiech.
-Przepraszam za spóźnienie. - powiedziała, spuszczając skromnie oczy. Wiedziała, że Slughorn nic jej nie zrobi, ale o pozory trzeba dbać…
-Ależ cóż to za spóźnienie, moja panno, siadaj, siadaj… Inni nawet się jeszcze nie rozpakowali… - mruczał nauczyciel. Lilly posłała mu jeden z uśmiechów zarezerwowanych na takie okazje – w jej wzroku kryło się podziękowanie i rozbawienie. Kilku Ślizgonów prychnęło.
-Tak, tak, moje panie i panowie, zaczynamy. Dzisiaj uwarzymy eliksir humoru…
Lilly wepchnęła się na miejsce obok Jo. Ta pokręciła głową.
-Jesteś po prostu niewiarygodna. On. Cię. Kocha. Ubóstwia. Stary pedofil. – wyszczerzyła się do niej ciemnowłosa i razem parsknęły śmiechem do swoich kociołków.
-I nie tylko on… - rzuciła cicho Carmen, świdrując wzrokiem Pottera, który niby przypadkowo pochylał się właśnie w ich stronę. Słysząc te słowa, wzruszył ramionami, i uśmiechając się zawadiacko, odwrócił. Jo parsknęła śmiechem. Ruda po chwili wahania też.
-O. – zdziwiła się Carmen, patrząc na Evansównę.
-Już mi przeszło. – powiedziała ta, leniwie mieszając w swoim kociołku. Jedna idealna brew Latynoski podjechała w górę, lecz jej właścicielka nic nie powiedziała.
-Co ci przeszło? – spytała Jo, nic nie rozumiejąc. Lilly krótko streściła jej, co się stało poprzedniego dnia.
-A to dupek! – mruknęła cicho i zbyt energicznie zamieszała w swoim kociołku, czego skutkiem była wielka klucha na jego dnie. Znowu zaklęła. Gdy Slughorn się odwrócił, Lilly pomogła jej doprowadzić eliksir do znośnego stanu.

-A to dupek! – powtórzyła głośno Jo, gdy po skończonej lekcji eliksirów szły do klasy transmutacji.
- Co zrobisz? – spytała, gdy Ruda nie odpowiadała.
-Porozmawiam z nim. – rzuciła Lilly, szczerząc się.
-Tiaa… ale mi to zabroniłaś coś mu zrobić. – mruknęła Carmen. Evans roześmiała się.
-Nie, naprawdę z nim pogadam. Nic mu nie zrobię. – przyrzekła zielonooka.
-To kiedy? – Jo przeszła do konkretów.
-Eee… chyba jak najszybciej. – rzuciła niezdecydowanie Ruda. No tak, łatwiej przedsięwziąć plan niż wcielić go w życie… Ale od czego ma się przyjaciół?
-No to masz okazję… - rzuciła Jo i zanim Ruda skontaktowała co się dzieje, już stała, a właściwie chwiała się jeszcze po popchnięciu, przed Jamesem. Skwasiła się jeszcze do mijającej ich, chichoczącej Jo. No tak, przyjaciół ma się właśnie od tego, żeby cię stawiali w debilnych sytuacjach…
-Cześć. – rzuciła dziarsko do Pottera. Chłopak wytrzeszczył do niej oczy i rozejrzał się. Ale w pobliżu nikogo nie było, wszyscy spieszyli się na lekcje i korytarz był pusty.
-Odzywasz się do mnie? – spytał zatem zdziwiony.
-Nie, otrułam cię na eliksirach i to, co ci się teraz dzieje to halucynacje. – mruknęła ironicznie, poprawiając pasek torby. Chłopak zastanowił się.
- To byłoby możliwe… ale wtedy mógłbym zrobić tak… - odpowiedział i szybko przyciągnął ją do siebie. Zanim zdążył wykonać następny ruch, leżał już na podłodze trzy metry dalej. Tiaa, kurs samoobrony zdany z wyróżnieniem 2 lata temu się przydaje…
-Czyli jednak to nie halucynacje. – wyszczerzył zęby, podnosząc się i otrzepując. Na te słowa oczy Rudej zaćmił gniew.
-Kretyn. – rzuciła i minęła go, jakby nie istniał.
-I tak cię kocham! – krzyknął za nią. Zanim zniknęła za rogiem, zauważył jeszcze, jak jej ręka konwulsyjnie zacisnęła się na różdżce. Wybuchnął śmiechem, targając sobie włosy. Ruszył za dziewczyną.

Ruda dołączyła do klasy pod salą transmutacji, lecz z rozmową z przyjaciółkami poczekała na wejście i zajęcie miejsc.
-Porozmawiać to się raczej z nim nie da. – mruknęła do przyjaciółki, opadając na krzesło obok Jo. Ta uniosła wysoko brew, i szybko spojrzała na Pottera, ale widząc siniak na jego policzku, parsknęła śmiechem. Carmen również go zauważyła.
-Lilly, zapominasz, kto jest ciemną stroną w naszym związku… - mruknęła.
-To ja tu jestem od pojedynków, pamiętaj… - dodała.
-Sooorki. – rzuciła do niej Ruda. Latynoska prychnęła i skupiła się na zaklęciu.
-Ale teraz przynajmniej wiesz. – stwierdziła, poprawnie rzucając zaklęcie na kubek i z satysfakcją obserwując, jak wylatuje przez okno.
-Hm? Co wiem? – mruknęła Lily, skupiając się na swojej płonącej filiżance.
-Po jego obrażeniach i głupiej minie wnioskuję, że próbował cię nagabywać. Czyli nadal cię… kocha. –stwierdziła Carmen, uważnie obserwując Rudą.
Ta tylko wzruszyła ramionami.
Filiżanka, nadal płonąc, uniosła się ze stołu, po czym po okrążeniu sali kilka razy, rozsypała się w drobny mak.

***

-Hej, Luniek! Luniek! - Remus odwrócił się, słysząc wołanie. Ku niemu biegła Lily, z rozwianymi włosami i iskrami w oczach.
-Zrozumiałam! – wydyszała, przystając obok niego i próbując złapać oddech. Lupin zmarszczył się i rozejrzał, na szczęście nikogo nie było w pobliżu. No tak, koniec lekcji, a na błoniach rozlewa się wrześniowy żar… idealna pogoda na rozmowy o wakacjach…
-Lil… myślę, że nie powinniśmy… spotykać się… przez jakiś czas… - mruknął, poprawiając ramię od torby i unikając jej wzroku. Ruda wyprostowała się, zdziwiona.
-Boisz się go? – spytała, mrużąc oczy.
-Nie o to chodzi! My go po prostu… ranimy. – westchnął.
-Dzisiaj, gdy próbował mnie obmacywać, wcale nie wyglądał na zranionego. – prychnęła.
-ŻE CO?!
-No… bo spróbowałam z nim pogadać…
-STÓJ. TY chciałaś z NIM pogadać? – spytał pełnym niedowierzania głosem. Ruda skinęła głową.
-Ale ty przez 5 lat miałaś go głęboko…
-Remus. Nie wyskakuj z gaci. – powiedziała Lilly spokojnie, delikatnie klepiąc Lunatyka po policzku. Ten skrzywił się.
-Słuchaj. Już wczoraj chciałam to z nim wyjaśnić, więc na próbę uśmiechnęłam się do niego. A ten gumochłon kretyński, cały czas na mnie patrząc, objął inną! – Remus uśmiechnął się na te słowa.
-Jesteś zazdrosna. – stwierdził. Ruda pokręciła głową i westchnęła. Usiadła na podłodze, a chłopak obok niej.
-Nie… po prostu… wyobraź sobie : od 5 lat słyszysz : Lilly, kocham cię, Lilly, umów się ze mną, Lilly, jesteś moim życiem, nikt poza tobą… i tak dalej, i tak dalej… a tu nagle, na moich oczach, obejmuje inną. Poczułam się… - zamilkła nagle, jakby zdziwiło ją własne odkrycie.
-Zdradzona…? – podsunął Lupin, delikatnie obejmując sztywną dziewczynę.
-No właśnie. - wyszeptała, opierając głowę na jego ramieniu.
-I oszukana. – dodała i pociągnęła nosem.
-Ale wiesz… skoro to czuję… to chyba odczuwam też coś do tego kretyna, nie? – spytała, rumieniąc się lekko. Remus uśmiechnął się na te słowa.
-Chyba tak. – mruknął cicho.
-No właśnie. Tak sobie pomyślałam… więc znowu chciałam z nim pogadać, dzisiaj po eliksirach… a ten łajnojad spróbował mnie obmacywać! – wyprostowała się, oburzenie wywołane tym wspomnieniem wytrąciło ją z refleksyjnego nastroju.
-Więc potraktowałaś go… - zaczął Remus.
-…tak, jak na to zasłużył. – przerwała mu Lilly i oboje wybuchnęli śmiechem. Przez chwilę panowała cisza, jedna z tych dobrych cisz, które zapadają pomiędzy dobrze rozumiejącymi się ludźmi.
-Ale to nadal nic nie rozwiązuje… On nadal jest na mnie zły, słusznie z resztą. – przerwał ciszę Remus.
-Luniek, daj spokój. Przyjaźnimy się, tak? Ty się przyjaźnisz nie tylko z nim, ale także ze mną. No. Więc wobec mnie też powinieneś być uczciwy, a nie tylko wobec niego. – zaoponowała Ruda.
-Ale ja właśnie wobec ciebie cały czas byłem, a wobec niego nie! – zaprotestował zrezygnowany Lupin.
-To nie tak. Owszem, mogłeś powiedzieć mu, że się przyjaźnimy. Ale on by ci wtedy nie dał żyć. Zamęczałby cię cały czas. To by było…
-straszne…? – odezwał się pozornie wesoły głos i z ciemności zaułka wychynął nie kto inny… jak Potter. Lunatyk zamarł.
-Jak…? Skąd…? – wyjąkał, patrząc to na zaułek, to na Rogacza.
-Mapa… - syknął cicho James, wwiercając zimny wzrok w przyjaciela.
-Trzeba było uważać, gdzie się ją zostawia...- dodał, podchodząc do nich.
-Czego tu chcesz, Potter? – spytała agresywnie Lilly, wstając.
-Zauważyłem, że jesteście razem, pomyślałem więc, że może się przyłączę… i porozmawiamy. – cały czas używał tego pozornie wesołego tonu. Lecz gdzieś w głębi można było wyczuć w nim groźbę… Niespodziewanie Ruda się rozpogodziła.
-To jest myśl! – powiedziała wesoło, uśmiechając się do milczącego Lunatyka.
-W końcu wszyscy sobie wszystko wyjaśnimy… Ale nie tutaj, chodźmy to 7 piętro… - rzuciła i pognała schodami. Chłopcy spojrzeli na siebie i powoli ruszyli za nią.


-No tak… - mruknął Potter, zatrzymując się pod portretem Barnabiasza Bzika i jego trolli.
-Myśleliście, że tylko wy o nim wiecie? – spytała go zimno Rudowłosa. James wzruszył ramionami, ale spojrzał na nią z uznaniem. Prychnęła i zaczęła chodzić wzdłuż ściany.
Raz…
Dwa…
Trzy…
Ukazały się drzwi i dziewczyna zniknęła za nimi, a zaraz za nią Potter. Remus przełknął ślinę. Zbliżył się do dębowych drzwiczek i delikatnie dotknął klamki. Zamknął oczy i nacisnął…

[ 6 komentarze ]

zjadło mi notatke...
aaa, jeśli ktos to w ogóle czyta, to niech skomentuje ;]

James i Syriusz odpoczywali w Pokoju Wspólnym. Przed nimi na stoliku piętrzył się stos prac domowych, który stopniowo się powiększał. Bez Remusa Huncwoci mieli małe szanse na pozytywne oceny choćby z jednej czwartej zadanych wypracowań, ale James widocznie przekładał honor nad oceny… a może to nie był honor? Może on naprawdę jest urażony, zdruzgotany, pogrążony w rozpaczy? – myślała Ruda, obserwując chłopaka z zacienionego końca pokoju. Mimo iż jak zwykle siedział koło kominka, otoczony uwielbiającymi go uczniami, minę miał niewyraźną… jakby chciał się stamtąd wyrwać. Lily westchnęła. Czyżby on naprawdę był człowiekiem? Czyżby miał jakieś drugie, wrażliwsze ja? Jeśli nie, to czemu wtedy uratował Seva? Na myśl o Severusie Lily ścisnęło w dołku. Nie przestał kumplować się ze zbirami, ludźmi żądnymi mocy lub szukającymi niebezpiecznych przygód. Przeciwnie, spotykał się z nimi coraz częściej. A Lily… chyba powoli przestawała go obchodzić. Spotykali się coraz rzadziej, najczęściej tam, gdzie nikt ich nie widział. Ruda wiedziała, dlaczego. Nie chciał, by ją z nim łączono. Nie chciał, by wiedziano, że zadaje się z kimś o nieczystej krwi. Brudnej. Szlamowatej… Znowu westchnęła i uniosła wzrok. Napotkała spojrzenie Jamesa. Patrzyli na siebie przez chwilę. Lily postanowiła wziąć na siebie odpowiedzialność za sytuację Remusa i załagodzić atmosferę – uśmiechnęła się do Rogacza delikatnie, z pewnym wahaniem. Zobaczyła w jego spojrzeniu coś, co u kogokolwiek innego określiłaby jako bezbrzeżny smutek. Ale przecież Potter nie był zdolny do takich uczuć… A może jednak? Uśmiechnęła się więc szerzej, próbując dodać mu otuchy. Lecz on w tym samym momencie, nie spuszczając z Rudej wzroku, przygarnął do siebie dziewczynę siedzącą obok. Nie byle jaką dziewczynę, nie jedną z tych jego fanek. Dziewczynę śliczną, dowcipną, i, co gorsza, inteligentną. Deidree Andersoon, piątoklasistkę. A ona, zamiast się roześmiać i odsunąć, położyła mu głowę na ramieniu.
Rudej na chwilę przestało bić serce, lecz już za chwilę tłukło się w oszałamiającym tempie. Na szczęście była mistrzynią w ukrywaniu emocji… W końcu to już 6 rok z Potterem. Ale on nigdy, przez całe sześć lat, nie zranił jej tak bardzo jak dzisiaj. Więc, jak każda dumna, znieważona kobieta, udała, że nic się nie stało - kąciki jej ust uniosły się w kpiącym pół-uśmiechu, brwi podjechały do góry, wyrażając obojętne zdziwienie. Podniosła się z gracją, i nie zaszczyciwszy chłopaka już ani jednym spojrzeniem, wyszła z PW.

***

Deidree jeszcze bardziej pochyliła się nad Jamesem, który miał minę zbitego psa. Już żałował tego, co zrobił. To prawda, Dei była świetną dziewczyną, ale on kochał Lily. Jak mógł zrobić coś takiego? Przecież nie jest skończonym kretynem!
-Jesteś skończonym kretynem. – wyszeptała mu dziewczyna do ucha. Spojrzał na nią zaskoczony.
-Nie patrz tak. To co zrobiłeś, było bardzo głupie. – szeptała dalej.
-Za chwilę się podniosę, a przy drzwiach zrobię do ciebie znaczącą minę. Pójdziesz za mną. Nie dziw się, trzeba dbać o pozory. Przecież w tej chwili wyglądasz, jakbyś przewiercał mi bluzkę wzrokiem. – James spojrzał w dół. Deidree miała rację – jej dekolt był centymetr pod jego brodą. Zobaczył nawet delikatny fiolet koronki. Szybko odwrócił wzrok. Dziewczyna roześmiała się i wplotła rękę w jego włosy.
-Hej, przecież jesteś Jamesem Potterem. Stanik to chyba dla ciebie nic nowego. – mruknęła, a potem delikatnie się od niego odsunęła. Wyplątała rękę z jego włosów, musnęła jego policzek ustami. I odeszła. Przy drzwiach zrobiła do niego zachęcającą minę.
-Rogaś, ona widocznie ma na ciebie chrapkę… Korzystaj, bo to trudna sztuka, mi się nie dała… - rzucił do niego Syriusz, szczerząc zęby.
James zastanawiał się, o co dziewczynie chodzi. Tego, że grała, był pewien. Ale chyba dostrzegł jakiś błysk w jej oku, gdy dotknęła jego włosów? A może to tylko gra światła? Postanowił zaryzykować. Podniósł się i wyszedł za dziewczyną. Kilka osób uśmiechnęło się do niego znacząco, jednak zignorował to. Był pewien, że plotka o tym, że James Potter w końcu ma dziewczynę, i nie jest nią Lily Evans, jeszcze dzisiaj obiegnie cały Hogwart.
Czekała w wyłomie korytarza. Niepewny, stanął przed nią. Nie była już tą dziewczyną sprzed pięciu minut, która wplotła rękę w jego włosy (swoją drogą, to był pierwszy raz, gdy ktoś to zrobił, i musiał przyznać, że było to całkiem przyjemne). Teraz była taka, jaką ją czasem widywał, gdy dyskutowała z kimś zawzięcie lub słuchała czegoś interesującego - była skupiona.
-Jesteś skończonym kretynem. – rzuciła na dzień dobry. James trochę się zapeszył, ale w duchu przyznał jej rację.
-Hej, powiedziałaś to już drugi raz w ciągu godziny. Mam jakiś limit obelg… - mruknął.
-Stwierdziłam fakt. Jeśli mam kłamać, to równie dobrze mogę stąd iść. – czekała na odpowiedź. Chłopak zastanawiał się, czy jest sens z nią rozmawiać i stracić dumę? Czy może jednak powie mu coś interesującego o Lily?
-Zostanę. Nie dla ciebie, dla niej. Więc, interesujesz się Rudą już 6 lat. I nie masz żadnych osiągnięć, żadnej randki, prawda? – spytała. James znowu się zapeszył.
-O co ci chodzi? Robisz sobie ze mnie jaja? – spytał ostro. Parsknęła.
-Nie, kołku. Spróbuję ci pomóc.
-W czym? W zdobyciu jej? To nie ma sensu… - mruknął Rogacz.
-Jeśli naprawdę myślisz o zdobyciu, to faktycznie, nie ma sensu. Bo widzisz, ona nie jest typem, który się zdobywa. Ona w ogóle nie jest żadnym typem. Jest inteligentna, a to wyklucza zdobywanie. Nie, Casanovo, ją musisz poznać. Aha, Casanova to…
-Wiem, kto to Casanova. A o Lily wiem wszystko. Dzięki za pomoc, ale chyba…
-Wiesz, kim był Casanova? Skąd? – przerwała mu ze zdumieniem. A kiedy się zarumienił, roześmiała się.
-Czytasz dla niej mugolskie książki. Naprawdę ją kochasz! – powiedziała, uśmiechając się. James zacisnął zęby i wstał.
-Przestań, nie śmieję się z ciebie. Po prostu się cieszę, że jest jeszcze jakiś porządny facet na tej ziemi. – chłopak nadal stał.
-James, ulubiona pora dnia.
-Nie jestem pewien, ale chyba zachody słońca. Lubi obserwować je z wież albo z błoni. Uśmiecha się do siebie, lubi te kilkanaście minut spędzonych samotnie. – odpowiedział, uśmiechając się na myśl o promiennej twarzy Rudej, o jej oczach, gdy odbijają się w nich czerwone i złote promienie.
-Ale nie jest wtedy sama. Jesteś z nią… tylko jak? – pyta Dei. James wzrusza ramionami, a dziewczyna nie naciska. W końcu wstaje.
-No dobra, idę. Spróbuj dowiedzieć się o niej więcej, tylko dyskretnie.
-Więcej? – pyta z powątpieniem James.
-Tak, więcej. Nigdy nie dowiesz się wszystkiego, ale im więcej, tym lepiej. Dla was obojga. – stwierdza dziewczyna i odchodzi. Chłopak zawstydza się trochę – Dei miała rację, nie jest możliwe, by ktoś wiedział o drugiej osobie wszystko. Jestem trochę za bardzo pewny siebie. – pomyślał.
Wrócił do dormitorium, gdzie zastał Lunatyka. Mimo że jego zdrada nadal bolała, gniew wyparował.
Lupin spiął się, gdy James wszedł do pokoju i cicho zamknął za sobą drzwi.
-Remus…
-James… - powiedzieli jednocześnie i zamilkli.
-Przepraszam. – rzucił Lunatyk cicho, z wahaniem. Rogacz po chwili kiwnął głową, a Remus odetchnął z ulgą.
-Opowiedz mi o niej. – poprosił James, kładąc się na łóżku, twarzą do przyjaciela. Blondyn zawahał się.
-Nie chodzi mi o sekrety, tylko o zwykłe rzeczy. Co lubi jeść, gdzie chodzić, co robić…
-Przecież wiesz. – mruknął zdziwiony Lunatyk. Jim westchnął i przewrócił się na plecy, zakładając ręce pod głowę.

-Wiem. Ale… chyba powinienem wiedzieć inaczej. Powinienem wiedzieć, bo ona powinna chcieć, żebym wiedział. Powinna mi na to pozwolić…– powiedział cicho.
-Poznać siebie… tak. Powinna. – mruknął jeszcze ciszej Remus.

***

Lily cicho zamknęła drzwi dormitorium i oparła się o nie. Jak on śmiał zrobić coś takiego? Jak śmiał odrzucić jej wyciągniętą dłoń? – myślała gorączkowo, podchodząc do okna. – Przecież ugania się za mną od 6 lat! O co mu chodzi? Czy to było tylko tak, dla rozrywki? – źrenice rozszerzyły się ze zdumienia, lecz mózg zapamiętale pracował. - Może właśnie na ten moment czekał przez 6 lat? Nie na moment spotkania, tylko na moment upokorzenia mnie? – ta myśl ją zmroziła. Stała przez chwilę, wpatrując się tępo w ognistą kulę. Lecz zaraz otrząsnęła się – Nawet, jeśli faktycznie chciał mnie upokorzyć, to mu nie wyszło. Nikt oprócz mnie i Jamesa nie wiedział, o co naprawdę chodzi… Mimo to boli. Bo… przecież przez te 6 lat mnie okłamywał. Nigdy nie zrobił nic szczerego, a wszystkie jego słowa były fałszywe, wcześniej ustalone. Nie był tym miłym, roztrzepanym chłopakiem, za którego wszyscy go uważali. Był żądny zemsty za kilka upokorzeń, które przeze mnie przeżył. – myślała. Zaczęła chodzić po pokoju, intensywnie rozmyślając. -Teraz już wiem, czego chce, i on wie, że ja wiem. Może po prostu dam mu się odegrać? Nie chcę czekać, aż on wymyśli coś naprawdę… niemiłego. Taak, sama dam mu okazję, to najlepszy sposób. Niech się, na zgniłego trolla, odegra. Niech patrzy, jak odwracam się i znikam. A wtedy wszyscy zobaczą prawdziwego Pottera. Jaki jest, kiedy zdaje sobie sprawę, że mu nie wyszło. – pomyślała. Stała przy oknie, patrząc na Zakazany Las, lecz go nie widząc. Ostatnie promienie słońca odbijały się w wodach jeziora. Nawet nie zauważyła, że jest już tak późno. Wolno odwróciła się od okna, nie chcąc patrzeć na czerwoną kulę znikającą za horyzontem. Nie chciała czuć ciepłych promieni na twarzy, wyobrażać sobie, jak po drugiej stronie półkuli budzą się ludzie. Nie chciała myśleć… osunęła się nad podłogę i ukryła twarz w dłoniach. - Głupek, fałszywy kretyn, imbecyl… Jak on mógł… I jeszcze ta Andersoon… Cała ta sytuacja jest chora, bez sensu… im szybciej ją zakończę, tym lepiej… Porypaniec… Chory porypaniec…
Jakiś czas później ktoś głośno otworzył drzwi i wparował do pokoju. Carmen, widząc klęczącą w rogu Rudą, podeszło do niej wolno.
-Co się stało? – spytała cicho. Zawsze zachowywała zimną krew, niezależnie od sytuacji. Za to Lily ją kochała – nigdy nie nalegała, by wyjawiać jej sekrety, przez co idealnie nadawała się na powiernicę. Właśnie za piękno i chłód kochały ją tłumy chłopaków. Nigdy nie owijała w bawełnę, była cicha i spokojna.
-Nic mi nie jest. – chrypi Ruda, połykając ślinę.
-To były łzy rozpaczy? –pyta ostrożnie Latynoska. Evans próbuje parsknąć śmiechem, lecz nie za bardzo jej to wychodzi, i w efekcie powstaje coś na kształt kaszlnięcia.
-Nie. Gniewu. Ale nie bój się, już mi przeszło. Jest dobrze, a nawet lepiej. – mówi, wstając. Znowu spróbowała się uśmiechnąć, i tym razem się jej udało. Carmen niepewnie wyciąga rękę, a Lily pomaga jej wstać, pociągając ją do góry silnym, zdecydowanym ruchem. Ciemnowłosa otrzepuje z niewidzialnego pyłku sukienkę i siada na łóżku. Mimo, że nie pyta, ba, nawet nie podnosi wzroku, Ruda postanawia coś powiedzieć.
-Nic się nie stało. I tu akurat nie kłamię. – Lily szczerzy zęby i pada na właśnie posłane łóżko. Jedna idealna brew ciemnowłosej podjeżdża do góry.
-Można płakać bez powodu?
-Wychodzi na to, że można. – odpowiada żartobliwie Ruda, ściągając ubranie. Druga idealna brew Carmen podjeżdża do góry – Lily nigdy nie była impertynencka w stosunku do nikogo. Niezależna - owszem, broniąca swoich praw i ideałów - jak najbardziej, ale nigdy nie była niemiła. Uznano ją za jedną z najbardziej miłych i sympatycznych osób w Hogwarcie. Rudą ewidentnie coś musiało wyprowadzić z równowagi. A raczej ktoś… Latynoska ze złości zmrużyła oczy (wcale nie myśląc o czekających ją w przyszłości zmarszczkach). Wbiła swoje idealnie czerwone paznokcie w nadgarstki i zastanawiała się, co zrobić. Zemsta musi być bolesna. Niech dupek odpłaci za łzy Lily swoimi. Niech płacze i wrzeszczy, albo gorzej – niech zamknie się w sobie i zamilknie. Tylko… jak to zrobić? I co? Coś, co ugodzi go w samo serce. Na czym mu najbardziej zależy? Kiedyś odpowiedziałaby, że na Lily. Ale teraz… zostali mu tylko jego przyjaciele od siedmiu boleści… A tego zrobić nie może, po co mają cierpieć niewinni… więc co… - nagle zamarła z paskudnym uśmieszkiem na ustach. No tak. Oczywiście, że wie, jak zranić Jamesa Pottera jeszcze bardziej, niż on zranił Lily.
To będzie nawet prostsze, niż można sobie wyobrazić.
-Carmen… Nie lubię, gdy się tak uśmiechasz. – mówi Lily, siadając obok Latynoski. Ta wzrusza ramionami i przybiera obojętny wyraz twarzy.
-Wiem, że planujesz coś okropnego. Nie rób tego… Nawet nie wiesz, co Potter zrobił. Tak właściwie to nic… Poza tym, pamiętasz, że ostatnio o mało co nie wyleciałaś ze szkoły? Za ten numer z Cornenrem? – mówi Ruda, zaczynając czesać gęste, ciemne loki przyjaciółki.
-Wiesz, co zrobił Jo. Zasłużył. A co do Pottera… gdyby nic nie zrobił, to byś nie płakała. – Lily wzdycha.
-Może to ja zrobiłam coś nie tak?
-A zrobiłaś? – pyta natychmiast Carmen. Ruda zagryza wargi.
-Carmi… Nie rób tego. Chcę to po prostu skończyć. Sama, dobrze? Bez żadnej zemsty… ani nic w tym rodzaju. – ciemnooka powoli kiwa głową.
-Carmen.
-Nic mu nie zrobię. – obiecuje ciemnowłosa. Lily wzdycha. Historia dzisiejszego wieczoru sama wypływa jej z ust. Latynoska milczy, malując Rudej paznokcie.
-Naprawdę wierzysz w to, co powiedziałaś? – pyta. Zielonooka dziwi się.
-Tak, wierzę. Ty nie? – pyta z ciekawością.
-Nie. On po prostu chciał się odegrać. Kocha cię, i w ten sposób odgrywa się za plotki o Jabbo. – Lily jeszcze bardziej się dziwi.
-Skąd wiesz?
-Wszyscy wiedzą. Ale nieważne… wiesz, że odkąd się przyjaźnimy, zawsze was chroniłam. Zrobiłam dużo paskudnych rzeczy, najczęściej słusznie. Jednak było kilka przypadków, gdy ucierpieli niewinni. – mówi ciemnooka, spoglądając Rudej w oczy. Ta kiwa głową.
-Ale zauważ… nigdy nie chroniłam cię przed Potterem. Nigdy nic mu nie powiedziałam, nic nie zrobiłam. Wiesz czemu? – zielonooka milczy, spuszczając głowę.
-Bo on naprawdę cię kocha. Jest mądrym, przystojnym, dowcipnym facetem. I cię kocha. Wiesz, czemu nic mu nie zrobiłam. – Lily kiwa głową.
-Bo mnie kocha i jest mądrym, przys… - powtarza po przyjaciółce Ruda.
-Nie. Bo on jest porządny. Nie sprawdziłam go. Po prostu to wiem. – przerywa jej cicho Latynoska i gładzi Rudą po głowie.
-Jest porządny. – powtarza, ścierając pojedynczą łzę z bladego policzka.

[ 8 komentarze ]

Remus zaklęciem zatamował krwawienie z nosa, ale nie zrobił nic z szczęką. Czuł się winny, mimo, iż między nim a Lilly nic nie zaszło. Zgarnął prezenty od Lilly z powrotem do koszyka i ruszył w stronę Skrzydła Szpitalnego.
Levi parsknął na widok ucznia, ale zaraz spoważniał.
-Hej, przecież to nie pełnia… - rzucił do niego zdziwiony. Remus nigdy się z nikim nie bił (przynajmniej pod ludzką postacią), medyka złapał więc lekki szok.
-Siadaj... – rzucił mężczyzna podsuwając słaniającemu się Remusowi łóżko i odkładając pasztecik na talerz. Towarzyszący mu chłopak również przerwał jedzenie i poszedł do pokoju medyka po potrzebne leki. Levi za to zbliżył się do jęczącego Remusa.
-Chłopie… ktoś ci po prostu przywalił. – mruknął, oglądając szczękę Lupina.
-O o y ie ojes… - zaseplenił wściekle chłopak. Medyk domyślił się, że była to ironia.
-Sorry, Rem, to było głupie. Nos też masz złamany… Zatamowałeś tylko krwawienie… Przecież z twoim doświadczeniem mógłbyś się sam poskładać… Czyli chcesz, żeby bolało. Czujesz się winny, więc przypuszczam, że lanie dostałeś zasłużone… A zasłużone lanie dostaje się tylko od kumpli… Czyżbyś kręcił z Rudą…? – myślał głośno Levi strzykając palcami, a na końcu zaśmiał się z własnego żartu. Ale widząc dziki wyraz twarzy Remusa, bynajmniej nie spowodowany obrażeniami, westchnął. Lecz zanim zdążył coś powiedzieć, wrócił towarzysz Leviego.
-Medikamenta… hmm, nie wiem, czy się przydadzą, Jabbo. On chce czuć ból.
-W twojej głowie powstają nonsensy. Niczym nieugruntowane fanaberie. – rzucił Jabbo ni to do Remusa, ni to do Leviego. Medikamenta postawił na szafce obok łóżka Remusa.
-Jabi ma rację, Rem. Jak chcesz cierpieć, to cierp w inny sposób. Ale nie mogę cię poskładać bez twojej zgody, chłopie… Decyduj. – Zanim Luni zdążył pomyśleć, towarzysz medyka machnął różdżką. Lupin poczuł, jak kości wędrują na swoje miejsce, złączają się, zrastają…
-AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA!!!!!!!!! – wrzasnął. Bo Jabbo zastosował zaklęcie bez efektu paraliżu mięśni i nerwów… Medyk wyszczerzył zęby.
-Boli jak cholera, co? – zachichotał. Remusa nadal rwała cała twarz, ale kiwnął głową.
-Dzięki. – mruknął do chłopaka i przyjrzał mu się uważnie. Jabbo był blady i miał delikatne brązowe piegi, brązowe włosy, ciemnoniebieskie oczy. Był wysoki i szczupły. Mógł mieć jakieś 15 lat…
-Poboli, poboli, i przestanie… tylko nie jedz krówek ani karmelu… - rzucił wesoło medyk.
-Joyce Levi, on jest czarodziejem, nie mugolem…. – mruknął Jabbo, nadal wpatrując się w Remusa.
-Jare, jare… mój błąd. Sorki. – zaśmiał się medyk, drapiąc się po głowie.
-Jak ty skończyłeś Hogwart? I Akademię Najwyższą? – rzucił cicho Jabbo, odwracając się od Remusa i idąc po kanapkę.
-Hej, nie pozwalaj sobie… jestem starszy… - zaperzył się Levi. Szatyn rzucił mu wymowne spojrzenie, więc medyk prychnął.
-No, Remi… będzie dobrze. Jak chcesz, to możesz tu poleżeć, ale wnioskuję, że nie chcesz, więc idź. – zagderał Joyce. Remus spojrzał na swojego przyjaciela, szkolnego medyka, Joyce’a Leviego, absolwenta Hogwartu i Akademii Najwyższej. Chudego 27-latka o wesołym usposobieniu i tym nieuchwytnym czymś, co przyciągało do niego ludzi. Nawet Jacoba Marcusa Andersona, byłego kapitana drużyny Ravenclaw, chłopaka z przeszłością i bez przyszłości.
Joyce zauważył jego spojrzenie i westchnął prawie niezauważalnie. „Później” – wyczytał Remus z jego ust. Nie sprzeciwiał się, wstał i wyszedł.
-A, i podziękuj Rudej za maź! Zatrzymam ją – krzyknął za nim, znów wesoło, Levi.
***
Drzwi SS znowu się otworzyły i do środka wszedł wolnym krokiem Syriusz Black. Jabbo cały się spiął, a Levi udał, że niczego nie zauważył.
-Co tam, C.B.? – mruknął do niego przyjaźnie medyk.
-Nie mów tak o mnie, medyku od siedmiu boleści…
-Przecież to twoje inicjały… Nie ważne. Co tam? – Syriusz prychnął i wyciągnął do niego rękę.
-Ojej, rączka poszła? A łóżko też…? – zachichotał medyk.
-Kiedyś cię zabiję… - mruknął Black, ale mimowolnie się uśmiechnął.
-Aha, aha. I kto będzie wtedy leczył złamane serca…? Uprzedzam, że do naprawiania łóżek się nie nadaję… Poproś Flitcha… - mruknął Levi, wyciągając różdżkę i naprawiając rękę Łapie. Chłopcy parsknęli, i dopiero wtedy Syriusz zauważył Jabbo.
-Cześć. A tobie co się stało? – zapytał przyjaźnie Black.
-Słucham? – zdziwił się Krukon.
-No… to jest Skrzydło Szpitalne… - rzucił inteligentnie Łapa. Jabbo odetchnął.
-Wyrównuję mu sufit. – mruknął medyk.
-Aaa… czyli główka… To chyba lepiej, niż łóżko… - wyszczerzył zęby do Jacoba, a ten się uśmiechnął.
-Hej, ja cię skądś znam… Czy ty nie byłeś w trzeciej klasie kapitanem Krukonów? – spytał Black, przyglądając się szatynowi. Ten kiwnął głową, spinając się.
-Czemu przestałeś? Sorry, ale Ryan to tyłek trolla jeśli chodzi o quiditch…
-Miałem… wypadek.
-Aaa… i jeszcze leczysz kontuzję? Łapię. – Syriusz uśmiechnął się do Jabbo i zabrał poskładaną już rękę ze stołu. Zgiął ją i rozprostował, zgiął i… Łup. Levi parsknął śmiechem. Kość wskoczyła na swoje miejsce.
-Bolało… Gnojek z ciebie… - mruknął niewyraźnie Black. Medyk wyszczerzył zęby.
-Dobra, idę. Muszę jeszcze… coś zrobić. – zakończył niezgrabnie Czarny.
-Cześć gnojku, cześć… właściwie jak cię zwą? – zapytał szatyna.
-Jabbo.
-OK. Cześć Jabbo, cześć gnojku. – krzyknął Syriusz już przy drzwiach. Zamknęły się, zanim przebrzmiały jego słowa.
***
-Expelliarmus! – i postać placnęła na podłogę. Przy świetle różdżki medyk rozpoznał Jima. Cofnął zaklęcie, zapalił światła, przeniósł chłopaka na łóżko. Przyjrzał mu się i westchnął. W wyniku zderzenia z podłogą James zemdlał, ale to chyba lepiej dla niego. Składanie nieprzytomnego będzie łatwiejsze niż przytomnego. Nie będzie odczuwał bólu. Levi poszedł po medikamenta i zabrał się do pracy.

Był środek lata, Dolina Grodricka. Urządzał przyjęcie na cześć rodziców. Pomagała mu jego dziewczyna i najlepsi przyjaciele – Lily, Syriusz, Remus… Glizda oczywiście gdzieś się zaszył z jedzeniem… Słońce świeciło, kumple poszli po piwo kremowe do piwnicy, a on i Lily siedzieli w cieniu drzewa trzymając się za ręce. Zbliżył się do niej i poczuł dotyk na ramieniu…
-James… James… obudź się… - chłopak otworzył oczy i zaklął cicho, światło świecy go raziło.
-Nie mogłeś pół minuty później… - mruknął, poprawiając okulary i siadając. Nie czuł już bólu.
-Gdzie się szlajałeś? Nie, to głupie pytanie… zresztą, różdżka ci w oko… - medyk odwrócił się i odszedł.
-Levi… przepraszam… chodź tu… - szatyn opadł na poduszki. Był wykończony. Joyce podał mu tabliczkę czekolady, znów podchodząc do łóżka.
-Jak już się domyśliłeś, najpierw była bójka. Potem sam komuś przywaliłem… - tu spojrzał na opuchniętą dłoń.
-Tego nie zauważyłem… Ale chyba ci się należy. – powiedział cicho medyk. James westchnął.
-Taa, nie powinienem był… Hmm… później…
-…poszedłeś tajnym przejściem do Hogsmeade. I wałęsałeś się sam po niebezpiecznej okolicy. – szatyn uśmiechnął się przepraszająco. Nie pytał, skąd Levi wie. Bardzo prawdopodobne było to, że Joyce wiedział już wszystko o dzisiejszym dniu… każdego z uczniów Hogwartu.
-Rogasiu, nie wiem czy wiesz, ale nie jestem zmieniaczem czasu… - chłopak pytająco uniósł brwi.
-To znaczy, że ja naprawiam, a nie przywracam stan ciała sprzed wydarzeń.
-Załapałem. – mruknął obojętnie chłopak.
-Nie załapałeś. Jakbyś załapał, to byś się zerzygał. – mruknął gniewnie Levi. Ponieważ Rogacz nadal nie poruszał się, medyk prychnął i odszedł.
-Jak dojrzejesz albo coś się stanie, to przyjdziesz. Nie gniewam się. Nie miałem nigdy dziewczyny, więc nie wiem jak to jest, ale… hmm… z Rudą to nie jest tak, jak myślisz. – powiedział cicho. James zastanowił się. Levi nigdy nie mówił niepotrzebnych rzeczy. Jak teraz – nie powiedział, jak każdy dorosły czarodziej, że James zachowuje się jak smarkacz, że każdy przez to przechodził. Nie pytał, nie wrzeszczał. Nie kłamał… Zaraz… NIE KŁAMAŁ?!?!?! Chłopak zerwał się z łóżka i dopadł do medyka, ale ten przecząco pokręcił głową.
-Ty i te twoje święte zasady… - zaklął Potter i popędził do dormitorium.
***
-Levicorpus! – sapnął James. Lunatyka poderwało z łóżka, ale nawet nie pisnął. Jim rzucił Muffliato na Glizdogona – on nie był w to zamieszany.
-Co to znaczy, że nie jest tak, jak myślę? – syknął szatyn, budząc Syriusza. Ten usiadł i oparł się o ścianę, przyglądając się dziwnej scenie.
-To znaczy, że nie kocham Lily. To znaczy kocham, ale nie tak jak ty. Po prostu jak kumpel.
-Kochasz ją …jak kumpel? – Jamesa przytkało z wściekłości.
-To znaczy, że spotykasz się z nią regularnie? Że rozmawiacie? Że… - tu utknął. Remus wiedział, o co mu chodzi.
-Tak, jak znikam na noc gdy nie ma pełni, to śpię u niej. – powiedział. James opuścił różdżkę i zrezygnowany usiadł na podłodze. Remus z cichym tąpnięciem opadł na łóżko.
-Skoro… znasz ją… właściwie… jak…?
-Pytasz, czemu ona nie ma oporów, żeby ze mną gadać, mimo iż jestem twoim kumplem?
-Byłeś moim kumplem. – rzucił cicho Jim, ale blondyn go zignorował.
-Hmm… bo wie, że nie jestem taki jak wy. To znaczy ona myśli, że jesteście inni niż ja, ale to skomplikowane… Poznaliśmy się jeszcze w pociągu w pierwszym roku… Zagadało do mnie, bo czytałem jakąś książkę, byłem sam. Właściwie, znam ją dłużej od was. Jest jednym z moich najlepszych przyjaciół. Ale to wszystko, nigdy nas do siebie nie ciągnęło, nie było żadnej chemii…
-Chemii? – zdziwił się Black.
-To znaczy, że między nimi nie iskrzyło. – rzucił niecierpliwie Jim. Syriusz przeklął Remusa… Przecież Rogacz tyle robie dla tej rudej, nawet czyta mugolskie książki dla dziewczyn i prenumeruje gazety, na wypadek gdyby zechciała się w końcu z nim umówić i nie mieli o czym rozmawiać… A Lupin nawet słowem nie pisnął, by im to ułatwić…
-Widzisz… nie mogłem ci pomóc, bo…
-Nie chciałeś jej do mnie zrazić? Nie chciałeś, żeby się zniechęciła? – zapytał gorzko James. Remus zastanowił się.
-Właściwie to… nie chciałem, żebyście byli razem. Byłem zazdrosny, że mi ją zabierzesz… A ona… chyba podświadomie… Cały czas czekała na jakiś znak ode mnie… że nie jesteś taki zły. – James milczał. Po chwili wstał i położył się na łóżku, tyłem odwracając się do Lunatyka. Ten zrozumiał i również milczał.
***
Lilly westchnęła z ulgą, widząc Jamesa całego, gdy wyłaniał się z Zakazanego Lasu. Całe popołudnie spędziła czekając na jego powrót przy oknie. Bała się, że przez głupie nieporozumienie coś może mu się stać… Zaraz, bała się, że coś może mu się stać? Czyżby się o niego troszczyła…? O Pottera, tego kretyna? Nie, błagam… - nie dopuszczała do siebie tych myśli. W końcu była Lily Evans, jedyną dziewczyną, która oparła się temu idiocie… On nie może jej się podobać. To w końcu nie brazylijska telenowela, do tłustego trolla! Odetchnęła. Taak, życie to nie opowiadania z „Młodej Czarownicy”, którą prenumerowała Carmen. Albo te wszystkie mugolskie, romantyczne historie. To się po prostu nie może tak skończyć. Nie on. Nigdy.
NIE James Potter.
***

[ 4 komentarze ]

Lily przemykała korytarzami Hogwartu. Nasłuchiwała szeptów i kroków, cichych rozmów i głośniejszych stukotów. Tak, ukrywała się. Przed kim? Westchnęła i oparła czoło o zimny mur obok drzwi kuchni. Nagle ktoś obok niej cicho się roześmiał. Szybko odskoczyła.
-Nie wiedziałem, że jestem aż taki straszny, że musisz ukrywać się jak zbieg… I to w kuchni. Brakuje ci tylko długiej peleryny zarzuconej tak, by skrywała twarz. – śmiał się Jabbo. Lily zaklęła.
-Jak mnie znalazłeś? – spytała. Zaprzeczanie temu, że się ukrywała, byłoby żałosne… Ale czy cała ta sytuacja nie była żałosna?
Chłopak wzruszył ramionami.
-Przypadek. Właśnie niosłem kolację… przyjacielowi. – rzucił z uśmiechem, wskazując na koszyk w lewej dłoni, ale Lily wyczuła w jego głosie nutkę wahania, gdy wspominał o przyjacielu.
-Czyli mnie nie prześladujesz? Mogę czuć się bezpieczna? – spytała, wypuszczając powietrze i oddychając głęboko. Chłopak znowu się uśmiechnął.
-Nie prześladuję cię, ale bezpieczna… - tu nachylił się ku niej, a ona, wbrew rozsądkowi, nie ruszyła się – będziesz tylko ze mną. – mruknął cichutko do jej ucha. Dziewczyna nie mogła się powstrzymać i wybuchła śmiechem.
-Daj spokój, zachowujesz się jak napalony nastolatek, a nie uprzejmy młody człowiek, którym byłeś dawniej. – Jabbo popatrzył na nią i westchnął.
-Wybacz, kumple mówili, że tak to się robi… - i podrapał się za uchem.
-Nie martw się. – poklepała go po plecach.
-Będzie gorzej. Więc teraz jest lepiej. – Jabbo parsknął na takie słowa pocieszenia.
-Czyli nie będziesz się już ukrywać?
-A nie będziesz już tak gadał?
-Spróbuję… - zapadła cisza. Jedna z tych miłych, przyjemnych cisz między dwoma ludźmi, którzy znaleźli porozumienie. Szli więc w tej sympatycznej ciszy, a każde uśmiechało się do swoich myśli.
-To ja tu… pójdę… - zawahała się Lily.
-W drugą stronę?- podsunął Jabbo, a jedna z jego ciemnych brwi podjechała do góry.
-Tak, po prostu w drugą stronę. – dziewczyna uśmiechnęła się z ulgą i poczekała, aż chłopak odejdzie, po czym zawróciła i poszła tam, skąd przyszła.
***
-Trzymaj. – Ruda rzuciła Remusowi paczkę owiniętą białym papierem. Chłopak pociągnął nosem i rozdarł opakowanie.
-Mm… czekolada, paszteciki, sok z dyni… a to co? – Lupin odłożył nadgryzionego pasztecika i wyciągnął słoiczek z białą mazią. Przyglądał mu się podejrzliwie. Dziewczyna usiadła obok niego na łóżku Syriusza i wyciągnęła spod poduszki jakąś gazetę.
-Krem. – mruknęła, przewracając kartki. Westchnęła.
-Czy on nie może mieć normalnych rzeczy? – mruknęła w stronę Remusa, odrzucając pismadło ze wstrętem. Lupin nieufnie wąchał mazidło.
-Hmm? Syriusz? On właśnie ma normalne rzeczy. – powiedział chłopak, odstawiając słoiczek na szafkę, ale Ruda szybko skoczyła na równe nogi i porwała maź.
-O nie, tak szybko się jej nie pozbędziesz… Żeby to zrobić musiałam wydębnić od Slughorna dodatkowe składniki… co nie było łatwe… Rozbieraj się! – rzuciła, groźnie mrużąc oczy.
-Lily, naprawdę doceniam twoje starania, ale…
-Ale już!- wrzasnęła, wyciągając różdżkę. Remus widząc, że dziewczyna nie odpuści, westchnął.
-Odwróć się. – Ruda parsknęła.
-Zjadłeś już pierwszego pasztecika, prawda? - chłopak zmarszczył brwi, ale zaraz się uśmiechnął.
-Jesteś przerażająca… - zdążył jeszcze powiedzieć, zanim osunął się nieprzytomny na łóżko Syriusza. Lily uśmiechnęła się wesoło, ściągając z chłopaka szatę.
-Ja nie, ale nieuwaga – jak najbardziej… - podśpiewując, smarowała świeże rany Lupina białym mazidłem, po czym zostawiła go, aby wysechł. Podeszła do okna i wyjrzała na błonia, aby sprawdzić, czy drużyna quiditcha wraca już z treningu. Zauważyła tylko Syriusza czytającego pod drzewem. „Pewnie znowu te swoje piśmidła” – pomyślała złośliwie.
***
Black, jakby wiedziony jakąś tajemniczą siłą, uniósł wzrok i zobaczył smukłą postać okalaną rudymi włosami, która wychylała się przez okno jego sypialni. Mrugnął, zdziwiony, i postać zniknęła. Już miał wstać i sprawdzić czy to omamy, czy kac, lecz usłyszał wesołe pokrzykiwania drużyny Gryffindoru i zaniechał. Dołączył do kapitana i westchnął. James jak zwykle tryskał radością i skupiał wokół siebie uwagę wszystkich ludzi. Potter poklepał go po plecach.
-Kac dokucza? – rzucił do kumpla, widząc jego kwaśną minę.
-Choć, odniesiemy miotły, i powiesz mi, kto dał ci kosza… - rzucił pocieszająco do kumpla. Syriusz oczywiście potraktował to jako obrazę majestatu i prychnął.
-Czyli kac… - mruknął wesoło kapitan, patrząc w niebo. Szturchnął Syriusza i spróbowali cichaczem odłączyć się od grupy, ale…
-Cześć, James!
-Do następnego!
-Trzymaj się! – zabrzmiał grad głosów.
-Taa, i ty też się nie puszczaj!* – odkrzyknął wesoło Jim, co wywołało salwę śmiechu wśród oddalającej się grupki. Black pokręcił głową i wepchnął ręce do kieszeni.
-Przestań, baranie. – mruknął nagle James. Łapa myślał, że się przesłyszał, ale nie – przyjaciel patrzył na niego uważnie, i znów wypowiedział te słowa.
-Przestać co? – spytał głupkowato Black.
-Te całe podrywy, tą hipokryzję, to… wszystko. – i zatoczył ręką koło, ale jego oczy pozostały poważne.
-Widzę, że po 6 latach kochania się w Pannie Idealnej nadal nie umiesz formułować przejrzystych zdań… nie dziw się, że cie nie chce… - parsknął Black i odszedł.
-Właśnie o tym mówię! To się nazywa ucieczka! – krzyknął za nim Jim, ale tamten tylko machnął ręką. To rozsierdziło Pottera i… rzucił się na kumpla, powalając go na ziemię. Przetoczyli się tak kilka metrów…
-Czy ciebie totalnie ************? – sapnął Syriusz, próbując zepchnąć z siebie Jamesa, ale ten mocno przygniatał go kolanami do murawy.
-To ciebie totalnie ************. – wrzasnął Jim.
-Marnujesz sobie życie, szlajasz się za tymi pan…- Syriusz nie pozwolił mu dokończyć – jego zaciśnięta pięść sympatycznie przywitała się ze szczęką kumpla. Zaskoczony kapitan z impetem spadł z Blacka i potoczyli się dalej. Teraz to Łapa był na górze.
-Nie mam zamiaru słuchać porad życiowych od kogoś, kogo własny żywot jest marny i zazdrości mi popularności, bo sam nie umie zaciągnąć do łóżka jednej panny!!! – wrzasnął Black. Po oczach Rogacza poznał, że przesadził. Tym razem to on strzelił kumpla pięścią w zęby trzonowe. Syriusz spadł na trawę. Dyszeli obaj.
-Gnój. – mruknął James, wypluwając krew.
-To dlatego tak śmierdzisz. Wszystko jasne… - sapnął w odpowiedzi Black. Po chwili tarzali się po trawie, okładając się pięściami i kopiąc.
***
-Remus… chyba mamy problem. – rzuciła Lily z wahaniem, patrząc na błonia. Remus zapiął spodnie i zarzucił koszulę. Stanął obok dziewczyny, i wyglądając przez okno, uśmiechnął się.
-To im pomoże odreagować. – zachichotał. Dziewczyna wzruszyła ramionami i spojrzała na Lupina.
-Zapiąłbyś tą koszulę… - mruknęła, kręcąc głową, i sama wykonując wspomnianą czynność.
-To byłaby hipokryzja, zważywszy na to, że pół godziny sama zdarłaś ze mnie szatę. – parsknął chłopak, ale nie zdjął jej rąk ze swojej klatki. Nad jej ramieniem nadal patrzył na kotłujących się na trawie chłopaków. Nagle James spojrzał na niego i zamarł, przez co oberwał w głowę, lecz nie zwrócił na to uwagi. Syriusz podążył za wzrokiem przyjaciela i zaklął. Zerwali się obaj i pędem rzucili w stronę zamku, w porę uciekając nadbiegającemu Slughornowi.
Remus również zaklął. (a prawda, że ta dzisiejsza młodzież niewychowana…? - dop. autorki.)
-Lily, szybko, zwiewaj! – krzyknął i popchnął ją do wyjścia. Nie opierała się, ufała mu na tyle, by nie kwestionować jego decyzji. Po chwili, biegnąc korytarzem, zrozumiała.
-Widzieli nas, tak?
-Tak! Ty do dormitorium, ja do biblioteki! Szybko!!! – dziewczyna pędem wpadła do pokoju wspólnego i wbiegła do dormitorium. Na szczęście było puste. Szybko rzuciła zaklęcie, dając Remusowi dodatkowych kilka sekund.
Lupin podziękował w duchu Lily , gdy usłyszał huk zbroi rozbijającej się o podłogę i w tym samym momencie dopadł do drzwi biblioteki. Wpadł tam, i wyrównując krok z szaleńczego galopu (na szczęście pani Pince łajała jakichś pierwszaków i nie zauważyła jego brawurowego wejścia)do szybkiego marszu, porwał z najbliższej półki kilka tomów i dosiadł się do brązowowłosego chłopaka.
-Jeśli ktoś by pytał, to siedzimy tak razem od godziny, a ja tu byłem wcześniej, i prowadzimy uprzejmą, acz zaciekłą konwersację na temat – tu szybkie spojrzenie na okładkę książki i ciche przekleństwo - garnków w życiu mugoli… - rzucił szybko i przyjął wygodną pozycję oraz minę lekko znudzonego człowieka.
-A może lepiej walki goblinów z wampirami w XIV wieku? – spytał uprzejmie chłopak, podsuwając Remusowi książkę. Ten szybko ją chwycił.
-Dzięki… a więc… o co była walka? – spytał inteligentnie Remus i przyjrzał się swojemu rozmówcy. Jego oblicze nie wyrażało najmniejszego zdziwienia.
-Nieistotne. Wymyśl dalszy ciąg historii i jakie alibi mam ci zapewnić, abyś nie wpadł… - tu przerwał mu huk otwieranych drzwi.
-Po prostu graj idiotę. – rzucił jeszcze kątem ust Remus, na co tamten prawie niezauważalnie kiwnął głową. Więc obaj zdziwieni i jednocześnie zaciekawieni spojrzeli na drzwi. Pani Pince również patrzyła, po czym podeszła do nich. Lupin westchnął cichutko.
-Idiota – mruknął do siebie. Bibliotekarka oczywiście nie wpuściła obszarpanych, uwalanych błotem chłopaków do swej świątyni, wobec czego rzucali Remusowi wściekłe spojrzenia.
-Lepiej idź… jeśli masz zamiar strugać debila, to idź, i udawaj, że nie wiesz, o co chodzi. – mruknął chłopak, pochylając się nad książką.
-Dokończymy kiedy indziej, ale ciekawie się z tobą rozmawiało. Cześć- rzucił głośno Remus i szybko podchodząc do wściekłych kumpli. Zamykając za sobą drzwi, zauważył delikatny uśmiech na wargach chłopaka. Ze zdziwieniem pomyślał, że był to pierwszy raz, gdy chłopak okazał uczucia…
-Zapewne powiesz, że byłeś cały czas w bibliotece. – powiedział James, ruszając spokojnie do dormitorium. W drodze nikt się nie odzywał, dopiero w sypialni rozgorzałą kłótnia.
-Naturalnie. Odrabiałem pracę domową. Ten chłopak ma bardzo ciekawe zapatrywania na świat… ale nieistotne. Co się wam stało? – zapytał zatroskany, oglądając ich rany. Patrzyli na niego podejrzliwie.
-Przecież to niemożliwe, żeby wydawało nam się to samo w jednej chwili… - mruknął James, targając włosy.
-Co się wam wydawało? – zaciekawił się Lunatyk.
-Że Lily cię ubiera. I że się obejmujecie. – powiedział odważnie Rogacz, unosząc podbródek. Lupin najpierw spojrzał na niego z politowaniem, później z niedowierzaniem, a widząc, że ten nie żartuje, wybuchnął śmiechem.
-Debile. – rzucił w końcu, kręcąc głową.
-To oczywiste, że ktoś rzucił na was zaklęcie… Ale co robiliście, to może być ważne… Ktoś was widział? – uporczywie pytał Lunatyk. Syriusz i Rogacz spojrzeli na siebie, w końcu sympatyczniejszy wzruszył ramionami, ale przystojniejszy pokręcił przecząco głową.
-Dajcie spokój… Nie wierzycie mi? Kretyni. – zaperzył się i ruszył do PW.
-Stój, kołku… Wierzymy. – mruknął James z ociąganiem.
-Najpierw James miał trening, stąd kurz, pył i błoto, a później się pobiliśmy. – rzucił Black, zdejmując koszulkę przez głowę i rzucając obok łóżka. Skierował się do łazienki. Lunatyk uniósł brwi.
-Wykąpcie się, a ja wam później opatrzę rany… Kretyni. – mruknął. James podszedł do niego i… rąbnął go pięścią w brzuch.
-Czuję jej perfumy. – rzucił do kumpla. Zacisnął rękę na jego koszulce i zawlókł do okna.
-Stąd doskonale widać miejsce, gdzie się biliśmy. – mruknął, celując w szczękę. Głuchy dźwięk, Remus stęknął, ale nie opierał się.
-A składniki na taką maź -tu wskazał podbródkiem na łóżko Syriusza- mogła wydębnić od Slughorna tylko Lily. Ciebie on nie lubi. No i ty nie pieczesz. – powiedział cicho i uderzył jeszcze raz, w nos. Remus jęknął, a Jim go puścił. Blondyn upadł na kolana i oparł głowę o wezgłowie łóżka.
-Rogacz… - zaczął Lunatyk. Brunet nawet na niego nie spojrzał. Wyjął koszulkę i po prostu wyszedł. Remus popatrzył na niebo, ale padł na niego cień.
-Luni, jesteś świetnym aktorem, ale to była z góry przegrana sprawa. Nie miałeś szans żeby wygrać, więc się nie przejmuj. Zabierz te śmieci z mojego łóżka, mówię też o tobie, i nie waż się do niego odzywać. Do mnie też. Jesteś najpospolitszym… po prostu… - Syriusz zamilkł na chwilę.
-Jesteś gorszy niż moja cała rodzina. – powiedział cicho i wyszedł. Remus skurczył się w sobie.
Często się wyzywali, ale tak Syriusz nie powiedział jeszcze nigdy. Do nikogo.


***

Zostałam ostrzeżona... Mmm, ta adrenalina ;]

[ 12 komentarze ]

Dopiero wtedy Lily przypomniała sobie, że w drugim rogu Sali też ktoś stoi. Zmełła przekleństwo w ustach… Nie chciała, żeby rozmowa tych dwojga się rozniosła. I nagle poczuła, że ma nad tym władzę. Że mogłaby zapobiec plotkom i nieprzyjemnym sytuacjom.... Już miała się odezwać, kiedy usłyszała głos drugiej osoby.
-Wiem, że tam jesteś. Wyłaź, tylko bez żadnych sztuczek.- w dziewczynie zagotowała się krew. To ona będzie tu dyktować zasady, a nie jakiś chłystek! Z dumnie podniesionym czołem wydostała się spomiędzy śmierdzących puszek , i stanęła oko w oko z wysokim, szczupłym szatynem. Pamiętała, że widziała go kilka razy w bibliotece i w Wielkiej Sali, ale nie znała go bliżej, nie wiedziała nawet, jak się nazywa, a co dopiero jak wymusić na nim zgodę milczenia.
-No proszę, Panna Doskonała... - mruknął sarkastycznie na jej widok. Co prawda wiedziała, że młodsi, złośliwi czarodzieje nazywają ją w ten sposób, ale żeby odezwać się tak do niej otwarcie? Bezczelność.
-Co zamierzasz z tym zrobić? - nie silił się nawet na jakiś wstęp. Od razu oceniła go jako pyskatego, pewnego siebie, acz o małych umiejętnościach czarodzieja czystej krwi.
-Nie wiem. A ty? - przypatrywał jej się długo z zagadkowym uśmiechem.
-Jak wiele jesteś w stanie zrobić, żeby to się nie wydało?
-Ja? Mnie nic to nie obchodzi. - próbowała wykręcić się Ruda.
-I dlatego chowałaś się w tej śmierdzącej stercie śmieci? - zapytał ironicznie. Dziewczyna wzruszyła ramionami.
-A więc zapytam wprost. - zaczął się powoli do niej zbliżać, a Lily zacisnęła rękę na różdżce w kieszeni szaty. Widząc to, chłopak roześmiał się, lecz przystanął. Z tej odległości dziewczyna mogła policzyć delikatne piegi na jego jasnej twarzy.
-Przestań, przecież cię nie zgwałcę... Aż tak nisko nie upadłem. Ale rozumiem, to ten pierwotny instynkt kazał ci się cofnąć. Strach. A więc zabawmy się. Czy będziesz się ze mną umawiać, żeby kryć tego przygłupa?
- Nie boję się. A on nie... - zaprotestowała, lecz widząc jego zwycięski uśmiech, przygryzła wargi.
-Po pierwsze: tylko ze względu na Irene. Po drugie: żadnych zboczonych pomysłów. Po trzecie: tylko ja mogę go wyzywać! - rzuciła, zła.
-Oj, nie złość się, złość piękności szkodzi. - powiedział, znów się do niej zbliżając. Spiorunowała go spojrzeniem.
-Czyli się zgadzasz - spytał, okręcając sobie rudy lok wokół palca. Szarpnęła się i spróbowała wyjść. Ramieniem zagrodził drzwi.
-Powiedz to.
-Tak, umówię się z tobą, popieprzony palancie! - krzyknęła mu w twarz i wybiegła. Jego cichy śmiech gonił ją po schodach.

***

Lily siedziała samotnie na pomoście nad jeziorem. Był zimny, sobotni poranek. Drzewa zaczęły już tracić liście, nastał październik. Dziewczyna zastanawiała się nad wszystkim, co zdarzyło się w ciągu ostatniego miesiąca. A właściwie nad tym, co się nie zdarzyło...
Jabbo, jak nazywali go przyjaciele, zostawił ją na razie w spokoju. Co prawda rozpuszczał plotki, że się spotykają, ale na razie nikt ich razem nie widział, więc panował względny spokój. Gdy Jo lub Carmen pytały ją o szatyna, wzruszała ramionami i nie odpowiadała. Nic nie dawało się z niej wydusić.
Ruda nie marnowała tego błogosławionego czasu spokoju. Mianowicie, oprócz powolnego wdrażania się w subtelny świat dziewczyn, nauki i opędzania się od Pottera, znalazła jeszcze czas na zdobywanie informacji. O Jabbo, oczywiście. Dowiedziała się, że jego pełne nazwisko to Jacob Marcus Anderson. Był pół Brytyjczykiem, pół Amerykaninem, czarodziejem czystej krwi, Krukonem. Stopnie miał dobre, najlepsze z eliksirów, zielarstwa i OPCM. Według dziewczyn, które znały go bliżej, był sympatycznym, miłym chłopakiem. Podobno jeszcze nigdy nie był prawdziwie zakochany.
Lilly wyciągnęła pomięty list od jego byłej dziewczyny. Prosiła ją o kilka słów na temat ekschłopaka. Cynthia mówiła o nim ciepło, choć z dozą zawodu i rozżalenia. O dziwo, Ruda nie miała żadnych problemów z uzyskaniem od niej informacji na temat Jabbo. Nagle na list padł cień, o dziewczyna poczuła ciepło przy prawym ramieniu. Szybko schowała list.
-O, widzę, że posunęłaś się nawet do nękania Cynthi. Myślałem, że wystarczy ci samo szpiegowanie mnie. - rzucił Jacob Marcus, siadając obok niej i wystawiając twarz na nikłe promienie słoneczne. Lilly zarumieniła się, głębiej wpychając list w kieszeń.
-Samo szpiegowanie nie wystarcza, jestem subiektywna. Muszę się kogoś poradzić, aby zdobyć twój obiektywny, neutralny opis. - odparowała. Chłopak odwrócił ku niej twarz i wyszczerzył zęby.
-Brawo, kobieto. Byłby z ciebie dobry prawnik. A tak po drodze, to czego się dowiedziałaś na mój temat? - dziewczyna westchnęła.
-Otoczenie nie podejrzewa, że jesteś wysłannikiem szatana. Udało ci się zamydlić im oczy. Wszyscy zgodnie twierdzą, że jesteś miły i słodki. - chłopak zmarszczył brew.
-Słodki? - powtórzył. Pokiwała głową.
-Cóż, uznam to za komplement. Bynajmniej mi to nie uwłacza. - mruknął, jakby do siebie. Zapanowało milczenie. Dziewczyna zdusiła w sobie ochotę, by nie spytać, po co tutaj, do cholery, przylazł.
-Dlaczego mówisz tak... staroświecko? - spytała zamiast tego.
-Bo mam staroświeckie imię. - padła natychmiastowa odpowiedź.
-A ty? Dlaczego mówisz tak nowocześnie? - rzucił w jej stronę.
-Ja? Mówię normalnie. Jak normalni ludzie. - broniła się, zaskoczona.
-Również normalni ludzie używali staroświeckiego języka. Wszystko sprowadza się do psychologii...
-Przestań mi tu cytować Freuda! - przerwała mu, może trochę zbyt głośno. Echo rozniosło się po wodzie.
-Wedle życzenia. - znów odwrócił od niej głowę. Zrobiło jej się głupio.
-Przepraszam.
-Nie ma za co.
-Właściwie, skąd wiesz, kim był Freud? - zapytała, nagle marszcząc czoło. Wzruszył ramionami.
-Życie.
-Ale przecież jesteś czystej krwi!
-Czy to znaczy, że mam pogardzać mugolakami? - spytał spokojnie, ale w jego głosie czaiła się złość. Ruda wzruszyła ramionami, zmieszana.
-Kobieto, daj mi spokój. Chcę się tylko z tobą umówić. - Dziewczyna prychnęła na te słowa.
- Niewłaściwie się za to zabierasz... Ale dobrze. WIęc, kiedy? - rzuciła, unosząc głowę. Na jego twarzy zawitał tajemniczy uśmieszek.
-W tym tygodniu organizowany jest wypad do Hogsmeade. Czekaj na mnie przed szkołą o godzinie wyruszenia. - wstał, i otrzepując płaszcz, zaczął się oddalać. Lecz Ruda nie byłaby sobą, gdyby nie zawołała za nim ze złośliwym uśmieszkiem :
-Może jeszcze jakieś specjalne życzenia? - na te słowa Jabbo odwrócił się. Szalik delikatnie załopotał na wietrze.
-Tak. Ubierz się w coś zielonego, najlepiej z szafy Carmen. - zawołał z figlarnym uśmieszkiem. Lilly zagryzła wargi, i odwróciła się do niego plecami.
Kolejne ich spotkanie kończyło się jego śmiechem i jej złością.

***

Jamesa obudził zimny wietrzyk i ciepłe promienie słońca gładzące jego skórę. Ziewnął i potarł przekrwione oczy.
-Spertryfikowana Królewna się obudziła? Bez przystojnego medyka i krzyku mandragory? Hmm, to się dopiero nazywa ewolucja... - mruknął Black, nawet nie patrząc na kumpla. Siedział na parapecie, przy otwartym oknie. James mruknął coś w poduszkę i znowu zamknął oczy, nakrywając głowę kołdrą. Był przyzwyczajony do niemiłego porannego zachowania Blacka. Teorie na ten temat były różne... Peter twierdził, że to z powodu braku śniadania, Remus, iż jest to spowodowane kolejnym, czekającym Syriusza dniem i jego trudnościami. James natomiast... nie miał pojęcia. Brał pod uwagę wiele wersji, jak czekające na kumpla listy miłosne, randki lub ich brak, lub nawet liryczne piękno poranka. To ostatnie wydawało mu się najbardziej prawdopodobne, gdyż Syriusz zawsze stykał się z pięknem sztucznym, wymuszonym, wypracowanym. A cud wstającego słońca, różnokolorowych chmur, lekkiego wiatru na twarzy... Było czymś odmiennym, innym.
Naturalnym.
Czyli nie do zdobycia.
James westchnął w poduszkę i podniósł głowę. Przetarł jeszcze raz zmęczone oczy, wstał i podszedł do Blacka. Ten nawet nie drgnął. Słońce powoli wstawało zza horyzontu, ozdabiając chmury kolorami i zalewając świat złocistą poświatą. Patrzyli w milczeniu na najprostsze na świecie, a zarazem najtrudniejsze do zauważenia piękno. W końcu Black odwrócił głowę, krzywiąc twarz, i zeskoczył z parapetu. James poczuł woń damskich perfum.
-Mogłeś się chociaż wykąpać. - rzucił, podchodząc do swojego łóżka z zamiarem wygrzebania spod niego nieśmierdzącej koszulki.
-Bez wyrzutów. Sama się prosiła. Poza tym, lubię ich dotyk. Ciepło... - James szybko odwrócił się znów twarzą do przyjaciela.
-Przestań. Ty je wykorzystujesz. Dobrze wiesz, że one robią to tylko dlatego, że myślą, iż dzięki temu je... pokochasz. - powiedział, przekrzywiając głowę i mrużąc oczy. Syriusz parsknął.
-Zawsze je ostrzegam. Ich głupota, mój zysk. - mruknął, a na kąciki jego ust podniosły się delikatnie. James z niedowierzaniem podniósł brwi.
-Ja nie wiem, za co one cię. Przecież jesteś takim kompletnym gburowatym trollem bez uczuć. - pokręcił głową z niedowierzaniem. Kąciki ust Syriusza uniosły się jeszcze wyżej. Wzruszył ramionami.
-Widocznie lubią gburowate trolle bez uczuć. Koniec tych morałów, trzeba obudzić Luniego i Glizdę. - z tym zamiarem podszedł do łóżka Remusa.
-Z Irene było tak samo? wymsknęło się Rogaczowi. Ręka Blacka zawisła nad głową Lupina, ale Syriusz się nie odwrócił.
-Nie twój goblinowaty interes. Ale tak, było tak samo. Powiem ci więcej, była dobra w te klocki... - rzucił dobitnie chłopak, wzruszając obojętnie ramionami. James westchnął i wyszedł z pokoju, a Łapa z westchnieniem znów podszedł do okna. Otworzył je i wystawił twarz na wiatr, zamykając oczy. Lecz po chwili do jego uszu dobiegł szum skrzydeł, a obok jego ręki wylądowała sowa. Gdy zobaczył różową, zaadresowaną do siebie kopertę, złapał ptaka i cisnął nim w powietrze.
-Idźcie wszyscy do diabła...! wrzasnął w przestrzeń.

***



Przepraszam za tak długi odtsęp czasu. Nie będę tłumaczyć się szkołą czy pozaszkolnymi zajęciami, to byłoby nie fair. Zawsze trzeba znaleźć czas na to, co się kocha, prawda? Niezależnie od okoliczności.
Aha, i przepraszam za ewentualne błędy... Takowe mogą się pojawić, mimo iż korzystam z Worda
No i, oczywiście, chcę Wam podziękować, że jesteście. Każdy, kto przeczytał moje notki musi być naprawdę wytrwały. A każdy, kto chce więcej, samobójcą dzięki wielkie, jesteście wspaniali

[ 11 komentarze ]

Wszedł do WS i usiadł między Łapą a Lunatykiem. Ten drugi spojrzał na niego, unosząc brwi.
-A ty co taki rozanielony…? – zapytał sceptycznie. James, nie przestając się tajemniczo uśmiechać, wzniósł oczy do nieba, jakby w geście pogardy dla niewiedzy przyjaciela.
-Święta się zbliżają. – mruknął, wzruszając ramionami i łapiąc za talerz pełen kiełbasek. Łapa z Remusem wymienili zaskoczone spojrzenia.
-Rogacz… Święta są dopiero za kilka miesięcy… - rzucił ostrożnie Lunatyk. Syriusz delikatnie położył rękę na ramieniu Jima. Ten roześmiał się gardłowo, przyprawiając przyjaciół o przypływ niepokoju, a dziewczyny o rumieńce na policzkach. Strząsnął rękę Łapy, nadal uśmiechając się delikatnie.
-Nie czuliście tego rano? – spytał, lustrując ich wzrokiem. Pokręcili przecząco głowami, a on westchnął i oparł czoło o stół.
-Ten zapach… niepowtarzalny. Nikt takiego nie używa, tylko ona. Tylko ona… Musiała być u mnie w nocy… - szepnął tęsknie w półmisek wołowiny. Lunatyk ukrył twarz w dłoniach, a Syriuszowi zadrgały kąciki ust. Ledwo powstrzymywali się, żeby nie wybuchnąć śmiechem.
James jak oparzony poderwał głowę z ławy.
-To nie jest śmieszne! Co, pewnie mi nie wierzycie…? – rzucił im cicho, i ku zdziwieniu kumpli uśmiechnął się leniwie, chwytając jabłko. Nachylił się ku nim i szepnął:
-Bo wy nie wierzycie w potęgę miłości, przyjaciele… - i, nadal szczerząc zęby, zaczął podrzucać jabłko. Lunatyk opuścił rękę, i nakładając sobie tosty, rzucił sarkastycznie:
-Nie, Rogacz. Ja nie wierzę w jej zaangażowanie.
-A ja w twój zmysł węchu… To pewnie skrzaty nie sprzątnęły jeszcze tej zeszłorocznej zapiekanki roboty Jamie... - rzucił Łapa, drapiąc się po głowie.
-Jane. Jamie zrobiła struclę. – odruchowo poprawił go Lunatyk, ale Syriusz nie zwrócił na niego uwagi, z łoskotem przesuwając w stronę Jamesa puchar soku dyniowego.
-Rogaś, ty po prostu ześwirowałeś. Z braku kobiet. Potrzebujesz jakiejś - miłej, ciepłej, no i pięknej, oczywiście… - stwierdził, rozglądając się po sali. Z triumfalnym uśmiechem zwrócił się do kumpla.
-Mam. Szatynka, niebieskie oczy. Stół Ravenclaw, czwarte krzesło na prawo.
-Chyba ze świrowałeś… Dla mnie istnieje tylko Lily. Ona jest wspa…
-Po prostu spójrz na nią. – szybko przerwał mu Łapa, odwracając Jamesa do stołu Ravenclow. Dziewczyna pomachała im, więc Potter zdobył się na uśmiech i znów odwrócił.
-No, Rogaś… tak dla treningu… - zachęcał o Syriusz.
-Nigdy w życiu. A jak Lilly się dowie…? – mruknął, kątem oka znów spoglądając na Krukonkę.
-Nie dowie się, bo niby skąd? To będzie szybka akcja… - kusił go przyjaciel.
-Nie, przestań… nie mogę… - rzucił, ale już bez tej niezbitej pewności. Lunatyk, widząc, jak opór Jamesa słabnie, wstał od stołu chwytając po drodze drugiego tosta.
-Ja umywam od tego ręce… Ale powodzenia, faktycznie jest niezła. – rzucił jeszcze przez ramię, zanim zupełnie oddalił się od stołu Gryfonów. James patrzył niezdecydowany w swój talerz.
-No, Rogaś… Bądź niegrzecznym chłopcem… widzisz, że ona aż się pali do tej znajomości… - mruczał Łapa. James jeszcze raz odwrócił się do Krukonki, i widząc jej zachęcający uśmiech i błysk w niebieskich oczach, ku swojemu przerażeniu, odmachał jej.
Lilly cichutko skradała się korytarzem do sowiarni. Przeklinając w duchu szósty zmysł Carmen, logikę Jo i własną ciekawość, zastanawiała się, jak nisko upadła, by śledzić chłopaka, który jej teoretycznie w ogóle nie obchodzi… No właśnie, teoretycznie, westchnęła. W sypiali Jamesa była tydzień temu. Od tej pory nic się nie zmieniło – Potter nadal był rozkapryszonym dzieciakiem, tylko że… nie był już dzieciakiem. Był rozkapryszonym… nastolatkiem. Przystojnym i popularnym. Z łobuzerskim błyskiem w oku. Z kosmykami spadającymi na czoło. Z orzechowymi… STOP. Potter to debil. Imbecyl. Kretyn. Totalny gumochłon. Porażka na całej linii… - próbowała przekonać samą siebie. W końcu jednak musiała przyznać sama przed sobą, że był przystojny. I dziewczyny na niego leciały. Ale nadal był rozpieszczonym bachorem… westchnęła.
W końcu dotarła pod drzwi sowiarni. Przysłały ją tu dziewczyny, „żeby poszła, zobaczyła, i coś sobie uświadomiła” , jak to powiedziały. Cóż, domyślała się, że to będzie miało związek z Potterem… Tylko jaki?
Stała chwilę pod drzwiami, nasłuchując. W środku nic się nie działo, więc cichutko, powoli otworzyła drzwi. Sowiarnia była pusta. Znów przeklinając, odwróciła się, gdy na schodach usłyszała kroki. Czym prędzej wbiegła do pomieszczenia i dała nura za środki do czyszczenia klatek, stojące w kącie. Po chwili do sali ktoś wszedł.
Lilly wstrzymała oddech. Słyszała ciche kroki, turkot powietrza, gdy sowa machała skrzydłami, szelest pergaminu, gdy ktoś przywiązywał list do nóżki ptaka. Potem nastała chwila ciszy. Serce dziewczyny przestało bić – „zauważył mnie” – pomyślała. Wiedząc, że jest na przegranej pozycji, powoli wyjrzała zza kufra wosku do klatek. Przy otwartym oknie stała jakaś postać z sową na ramieniu. Delikatnie gładziła ptaka po głowie, jakby myśląc nad czymś intensywnie… Nagle w jednej chwili wyrzuciła ramię w górę, a sowa odleciała.
I znów na schodach dało słyszeć się głosy. Postać na chwilę zamarła, a potem szybko wskoczyła za stertę starych, nieużywanych klatek stojącą na drugim końcu sali. Lilly odetchnęła – już bała się, że postać spłoszy Pottera i… kogoś jeszcze. Bo tego, że to Potter zbliżał się do sowiarni, była pewna, odkąd usłyszała stłumiony chichot dobywający się ze schodów.
Drzwi zaskrzypiały cicho i przez szparę w drzwiach zajrzała para niebieskich oczu.
-Pusto… Możemy wchodzić, Jimi. – mruknął ktoś i po chwili do sowiarni weszła piękna dziewczyna o ciemnych włosach. A za nią James Potter.
Dziewczyna podeszła do okna i usiadła na parapecie.
-Ostrożnie, bo spadniesz… - przestraszył się chłopak i podszedł do niej, kładąc jej rękę na ramieniu. Szatynka powoli odwróciła głowę i zbliżyła ją do głowy Rogacza. On, po chwili wahania, pocałował Krukonkę.
Dla Lilly te kilka sekund było wiecznością. Serce zatrzymało się, krew przestała krążyć, Ruda nie czuła już zapachu sowiego łajna. Dostrzegała tylko zamknięte oczy dziewczyny i ręce Jamesa opierające się o framugi okna po dwóch stronach głowy błękitnookiej. W końcu Krukonka delikatnie odepchnęła Pottera i westchnęła, kręcąc głową. Odwróciła się, posunęła, robiąc miejsce chłopakowi i wpatrzyła w horyzont. Rogacz usiadł obok niej.
-Nie chciałeś tego, co…? – do uszu Lilly dobiegł cichy, miękki szept.
-Przestań, przecież sam cię po… - próbował oburzyć się chłopak.
-Nie mówię o tym. Mówię o tym wszystkim… o tym całym… nazwijmy to randką. – milczał przez chwilę.
-Skąd wiedziałaś?
-Nie zachowujesz się swobodnie… Całujesz, jakbyś był zajęty. – nachmurzył się.
-Nie o to mi chodziło, całujesz wspaniale, ale… już chyba kogoś… - zreflektowała się, nie kończąc. James westchnął.
-To Black cię do tego nakłonił, co? – spytała. Nie odpowiedział.
-No, Jimi, przyznaj się… Ty jesteś zbyt szlachetny… Pewnie powiedział, że dawno nie miałeś dziewczyny i przyda ci się jakaś łatwa, i ładna w dodatku. Tak dla treningu. – rzuciła cicho.
-Nie powiedział „łatwa”. – mruknął. Dziewczyna uśmiechnęła się smutno.
-To nie robi różnicy. – przejechała ręką po twarzy.
-Piękny widok. – rzuciła, patrząc na swoje ręce.
-On… taki nie jest. On… on po prostu… po prostu potrzebuje…
-Wiem, Jimi, wiem, czego potrzebuje… - zaśmiała się gorzko. Lilly poczuła nagle odrazę do Blacka. Patrząc na skuloną postać w oknie, nie wierzyła, że jeszcze niedawno całkiem przyjaźnie rozmawiała z Syriuszem.
Rogacz westchnął i zacisnął pięść. Krukonka zauważyła to.
-Nie gniewaj się na niego, Jimi. To nie tak, że on nas wykorzystuje. Same się za nim uganiamy, same jesteśmy sobie winne.
-Ale…
-Nie, Jimi. On po prostu potrzebuje ciepła, o to mu chodzi. O nic więcej… Wiesz, że miał ciężkie życie. – chłopak rozprostował palce.
-Dziwisz się, skąd wiem, co? No właśnie, skąd ja to wszystko wiem… Bo jestem głupia. Jestem po prostu cholernie głupia. I koniec. – Lilly zaczęło zbierać się na płacz. Co za ****** z tego Blacka…
-Jimi, ty nic nie rozumiesz...? No tak, jesteś chłopakiem... Powiem ci, jeśli obiecasz, że nikomu nie powtórzysz… Obiecaj mi, Jimi. – chłopak skinął głową.
-Kocham go. Tak mi się wydaje, że to miłość. – chwila ciszy.
-Czemu mu nie…?
-Czemu mu nie powiem? – przerwała mu. –A jak myślisz? Ile on takich listów codziennie dostaje, co, Jimi? Pięć? Piętnaście?
-Remus wyliczył, że średnia na dzień to 12,4. – mruknął cicho.
-Ale ty jesteś inna…
-Dlaczego? Bo ci o wszystkim powiedziałam? Nie, Jimi. Jestem taka sama. A przy tym jeszcze głupsza, bo już na początku pierwszej randki wiedziałam, w co się pakuję… - zamilkła. Lilly podziwiała ją z całego serca.
-Irene…
-Tylko mi nie współczuj! – James uśmiechnął się lekko.
-Nie, to nie to… wiesz, nie chcę ci dawać nadziei, ale on powiedział… wtedy, kiedy mówił, żebym cię poderwał… że potrzebuję kogoś… kogoś ładnego. Miłego. I… i ciepłego. – szepnął cicho, obejmując ją. Mimo, że Lilly ich nie widziała, instynktownie wiedziała, że Irene płacze. A właściwie, że pozwala łzom płynąć.
-Oj, Jimi… czemu ja ci o tym powiedziałam? Mogłam udać, że nie widzę, że jesteś zajęty i cię wykorzystać.
-To ja bym cię wykorzystał…
-Wykorzystalibyśmy się nawzajem, zupełnie o tym nie wiedząc. – rzuciła, śmiejąc się cicho, jedwabiście. James też się roześmiał.
-Właściwie, to chodźmy już. – rzuciła, podnosząc się.
-Wychodzimy razem, żeby Hogwart huczał od plotek, że James Potter i Irene Diswright urządzają sobie harce w śmierdzącej sowiarni, czy osobno? – rzuciła wesoło, przystając przy drzwiach i spoglądając na nadal siedzącego chłopaka.
-A co będą mówić, jeżeli wyjdziemy osobno? – spytał, również z uśmiechem, odwracając się do niej twarzą.
-Hmm… albo nic, albo że VIPy boją się swoich uczuć… - mruknęła, krzywiąc się.
-Wolę wersję a. Przyzwyczaiłem się już do plotek. – puścił do niej oko, wstając i podchodząc do dziewczyny.
-A co z tą, którą…? – James westchnął.
- Jeśli cokolwiek ją to obejdzie, to najwyżej ucieszy się, że dam jej spokój. – rzucił, szerzej otwierając drzwi. W Lilly ścisnęło się serce.
Para zniknęła już za drzwiami, ale Ruda usłyszała jeszcze współczujący ton Irene :
-Nie wiedziałam, że jesteś cynikiem. I to małej wiary… Ale nie martw się, nie jesteś jedynym nieszczęśliwie zakochanym w Hogwarcie… Są nas setki…- głos powoli cichnął, aż w końcu ustał zupełnie.
Dopiero wtedy Lilly przypomniała sobie o postaci ukrytej za starym klatkami...
***


Przepraszam.

[ 5 komentarze ]

Dzięki za wspaniałe komantarze, podnoszą na duchu w ciężkich chwilach :] Mam nadzieję, że ta notka też się Wam spodoba... nic nie mówię, sami oceńcie, jaka jest :] tylko szczerze

***
Ciepłe promienie słoneczne delikatnie pogłaskały go po policzku. Uśmiechnął się i otworzył oczy.
Lunatyk siedział na parapecie otwartego okna i patrzył na wschód słońca roztaczający się nad Zakazanym Lasem.
James, budząc się, założył ręce pod głowę. Miał taki piękny sen...
-Jeszcze trochę jest do pełni, Luni. Mamy czas...– mruknął cicho, by nie zbudzić przyjaciół. Remus odwrócił się i napotykając wzrok przyjaciela, szybko zeskoczył z parapetu, uprzednio zamykając okno.
-Hej, zostaw... podotleniajmy trochę mózg Łapy, on dawno tego nie robił... – rzucił Rogacz, szczerząc do Remusa zęby.
-Słyszałem...!- spod kołdry Blacka wydostał się zduszony pomruk. James puścił do Remusa oczko, a ten, przyjemnie zdziwiony, znów otworzył okno.
Rogacz wyskoczył z łóżka i dopadł kołdry Syriusza, ściągając ją ze śpiącego właściciela.
-BUHAHAHA...!- zaśmiał się triumfalnie James. Lunatyk odwrócił się od okna, i widząc czerwonego z wściekłości Blacka, zrozumiał dlaczego.
-Jaka gustowna bielizna...- rzucił Potter, szczerząc zęby, i zerkając na lawendowe* bokserki kumpla w pijane skrzaty.
-Za to twoja niegodna uwagi. Czyżbyś nie potrzebował się trudzić...?- sarknął Syriusz, nadal czerwony, lecz już nie próbował się zasłaniać.
Z twarzy Jamesa nie schodził uśmiech.
-Tak. Mam Lilly, a do niej... jeszcze długa droga. – westchnął rozmarzony, patrząc na wschód słońca.
-Potrzebna ci mapa. I lepsze gacie... – mruknął Łapa, wyrywając marzącemu Rogaczowi kołdrę, i z powrotem waląc się na łóżko.
-Tobie też...
-Moje przynajmniej mają styl...! – zaprotestował Łapa, kotłując pościel na łóżku i wrzucając stłamszoną kołdrę pod mebel.
-Tiaa, aż za dużo tego... stylu.- na te słowa Jamesa Lunatyk wybuchnął śmiechem, o mało nie spadając z parapetu. James znów spojrzał na wschód słońca.
-Która godzina...?- rzucił w przestrzeń, marszcząc brwi.
-Wpół do siódmej...- stęknął Black, patrząc na zegarek, a później na Rogacza. Na twarzy przyjaciela zobaczył uśmiech.
Ten uśmiech.
Lunatyk też go zauważył.
-To jaki mamy plan...?- zapytał, wzdychając.

***
-Muff...
-Nawet nie próbuj, czarna owco...- rzuciła, celując w niego różdżką. Zaskoczony, uniósł swoją do góry w geście poddania. To samo zrobił Remus, w którego celowała Joanne.
-Co jest, panowie...?- James właśnie wgramolił się do dormitorium dziewcząt. Jego kumple poszli przodem, aby zaczarować współlokatorki Lilly, ale...
-No właśnie, Potter, co się dzieje...?- przedrzeźniła go Carmen, nie spuszczając wzroku z Syriusza.
-Eee... tego się nie spodziewałem...- rzucił Rogacz, drapiąc się po głowie.
-No świetnie...- mruknął Black.
-Powiedzcie, o co chodzi. I nawet nie próbujcie kłamać...- zagroziła Latynoska.
-Chciałem... obudzić Lilly pocałunkiem... – szybki ruch nadgarstka i szybki lot spłoszonego ptaka. James przycisnął dłonie do ust, aby nie wrzasnąć.
Zwisał głową w dół.
Za oknem.
Kilkadziesiąt stóp nad ziemią...
-Błąd, Potter. Myśl, co mówisz... Gdybyś tak zrobił, to już byś nie żył... Nawet taki debil jak ty tak nie zaryzykuje...
-No dobra, dobra... chciałem zaczarować drzwi tak, żeby gdy Lilly je otworzy, ukazał jej się piękny wschód słońca. – rzucił szybko, spoglądając na stosunkowo małą z tej wysokości chatkę gajowego. Carmen znowu machnęła różdżką, a James zaczął zataczać w powietrzu kółeczka.
-Wow... nieźle, ja tak nie umiem...- mruknął z podziwem Black, ale dziewczyna nie zwróciła na niego uwagi.
-Gadaj, Potter...
-...a oprócz wschodu, siebie i mnie... przytulonych... nad jeziorem...- stęknął, zaciskając pięść tak mocno, że wbiły się w nią paznokcie.
Tym razem dziewczyna mu uwierzyła, i wylądował w pokoju z cichym stąpnięciem.
Nadal kręciło mu się w głowie.
Latynoska opuściła różdżkę i wstała z łóżka. Podeszła do leżącego Jamesa, pomogła mu wstać, i poklepała po ramieniu.
-Następnym razem ustal takie rzeczy z nami. –powiedziała, uśmiechając się lekko. Rogacz spojrzał na nią z niedowierzaniem.
-A ty się tak nie gap...!- skarciła szeptem Blacka. W jej oczach można dostrzec było iskry wściekłości. Syriusz z trudem oderwał od niej wzrok i wlepił go w sufit.
-No, to kontynuujcie, a my... przejdziemy się do łazienki...-mruczała, wygrzebując z szafy ciuchy i skierowała się do łazienki, ciągnąc za sobą Joanne. Zanim zamknęła drzwi, odwróciła się jeszcze do Łapy.
-Nawet nie próbuj podglądać...- syknęła. Syriusz podniósł ręce w geście poddania.
-To nie moja wina, że masz taką seksowną piżamkę...- mruknął jeszcze z uśmiechem, zanim za dziewczynami zamknęły się drzwi.
-No dobra, tego ostatniego nie musiałeś mówić... – rzucił cicho Lunatyk, ale Łapa tylko wzruszył ramionami, nadal się uśmiechając.
-Czy one nam właśnie...? - Jim patrzył tępo na zamknięte drzwi łazienki.
-Tak. Właśnie nam pozwoliły. – przerwał mu Remus.
-Właściwie, to czemu ona się jeszcze nie obudziła...?- spytał po chwili James, przenosząc swój wzrok z drzwi na uśpioną Lilly.
-Zdążyłem rzucić na nią Muffliato, zanim na nas napadły...- powiedział Syriusz.
Chwila ciszy.
-No dobra... to ruszmy się w końcu i to zróbmy...

***
Coś puchatego połaskotało Lilly po policzku. Otworzyła jedno oko i ze zdziwieniem zauważyła, że to jakaś nieznana jej sowa dostała się do pokoju przez otwarte okno. Przypomniała sobie, że nie zamknęła go wczoraj dokładnie... Uniosła się na łokciach i zauważyła, że to rzeczywiście była sowa. W dodatku z listem.
Z listem.
Zaciekawiona, gdyż na kopercie nie było nazwiska nadawcy, szybko ją otworzyła.

Idź do PW.
Kominek.
Podążaj za wskazówkami.

Lilly uśmiechnęła się, kręcąc głową. Potter już kiedyś tego próbował, i dała się nabrać. Lecz po chwili zastanowienia stwierdziła, że nigdy wcześniej nie powtarzał swoich numerów i zawsze byś dosyć oryginalny... Doszła więc do wniosku, że to nie on... Więc kto? Wiedziała, że to kompletnie pozbawione sensu, bo pewnie nikogo w środku nocy nie spotka w P.W., lecz postanowiła spróbować.
Szybko ubrała się, wyszła z dormitorium i weszła do Pokoju Wspólnego. Zgodnie z jej oczekiwaniami, nikogo nie zastała. Z ciekawości podeszła do kominka i obejrzała go ze wszystkich możliwych stron, lecz nic nie znalazła. Zła na siebie i na nadawcę listu, wróciła do dormitorium. Sowa nadal siedziała na parapecie okna. Lilly zaświtał w głowie pomysł i szybko napisała na odwrocie karteczki odpowiedź
O co chodzi? Co to za zabawa? Kim jesteś i czego chcesz?
I wyrzuciła sowę z okna w powietrze.
Długo nie czekała na odpowiedź.
Zaufaj nieznajomemu.

Uznała to za dziecinadę. Odpuściła sobie i nie odpisała, mimo, że sowa czekała, patrząc na nią z przekrzywioną głową, jakby czekała na skrzypienie pióra po papierze.
Nie usłyszała, mimo to została w pokoju.
-Siedź, jak ci dobrze. Nie mam zamiaru odpisywać. – i znowu poszła spać, nie zwracając na sowę najmniejszej uwagi. Jednak nie mogła już usnąć, z westchnieniem znów poszła do P.W. i usiadła w fotelu naprzeciwko kominka.
Zaufać nieznajomemu... zaufać... nieznajomemu... zaufać... Lilly znów westchnęła i przyklęknęła przy kominku. Lekko już zła, zanurkowała w palenisku i... poczuła lekkie szarpnięcie. Już chciała się cofnąć, gdy przypomniała sobie treść listu. Zaufać... Wbijając paznokcie w dłoń, pozwoliła się unieść... Przez chwilę jakby dryfowała... nagle poczuła, że wylądowała na czymś miękkim... pachniało całkiem przyjemnie... zaraz, zaraz... przecież ona zna ten zapach...! Szybko otworzyła oczy. Przycisnęła ręce do twarzy, żeby nie krzyknąć.
Leżała na łóżku Jamesa Pottera.
Razem z właścicielem.
Już wstawała, gdy chłopak poruszył się niespokojnie i wtulając twarz w poduszkę, wyszeptał jej imię. Mimo woli, uśmiechnęła się na to i uważniej przyjrzała jego twarzy.
Tuż nad prawią brwią miał maleńką bliznę. Wstrzymując oddech, dotknęła jej bardzo delikatnie... Nagle, jakby uświadamiając sobie, co robi, szybko zabrała rękę, i cała czerwona na twarzy, odwróciła głowę. Coś nie pozwalało jej wstać...
Przełamując strach, znów na niego spojrzała. Oddychał spokojnie, miarowo. Z całej siły wtulał się w poduszkę, jakby nie mając zamiaru nigdy jej puścić... Na policzkach miał lekkie rumieńce, oczy okalały wspaniałe rzęsy... Pierwszy raz widziała go z tak bliska. Wyglądał tak dziecinnie, a zarazem tak słodko... Uniosła rękę, by pod palcami poczuć miękkość jego włosów, gdy poczuła lekkie szarpnięcie. Opuszczając rękę, posłała jeszcze Jamesowi niewidzialny dla niego uśmiech. „Lilly, wyżej...” usłyszała jeszcze cichutkie stęknięcie stłumione poduszką. Mimo kosmatych snów Jamesa, nie była na niego zła. Nawet więcej, chciało jej się śmiać... Cały absurd sytuacji doszedł do niej dopiero, kiedy siedząc przed kominkiem w P.W., próbowała zdusić chichot... Dawna Lilly byłaby na Jamesa wściekła za takie sny... Nowa Lilly chciała tylko wiedzieć, o co chodziło z tym „wyżej”... Zachichotała. Zresztą, nie mogła być na niego zła, bo nie miała prawa być w jego pokoju... A on nie mógł się dowiedzieć o tej wizycie.
Całkiem miłej i owocnej, jak mieli się później dowiedzieć.

[ 12 komentarze ]

Późny wieczór, żeby nie powiedzieć środek nocy. Czas, w którym powinieneś być w dormitorium, jeśli choć trochę szanujesz regulamin lub nie chcesz narazić się nauczycielom.
Lub po prostu się boisz.
Pora spotkań, o których nikt nie powinien się dowiedzieć. Pora pojedynków. Pora przygód.
Pora rozmyślań...
Wiedziała, że on tam będzie. Dała mu trochę czasu na samotne rozmyślania, później do niego dołączyła. Nie był zdziwiony.
Nie tyle dostrzegł lub usłyszał, co poczuł czyjąś obecność. To dziwne uczucie, które jest nie w tobie, a dookoła ciebie, gdy wiesz, że ktoś jest obok. Ktoś, kogo go nie widzisz. Usiadła obok niego.
On leżał, a leżąc, patrzył w gwiazdy. Rozmyślał.
Nie czuli skrępowania, czy nawet najlżejszego zawstydzenia, mimo, iż byli sobie zupełnie obcy.
-Twoje rady zawsze są dobre?- spytał. Usiadła trochę dalej, ale na tyle blisko, by wszystko wyraźnie słyszeć. Nawet najcichszy szept. Też spojrzała w czarne niebo, usłane tysiącami świecących planet.
-Nie wiem. Najczęściej mam rację. Taka mała wada. – i znów chwila milczenia.
-To ty. Wczoraj, kiedy pomogłem ci z tą zbroją. I dzisiaj, przed zaklęciami... –zaczął.
-Mam potwierdzić...?
-Nie musisz. Wiem, że to ty, mimo, że nie pamiętam twojej twarzy. – powiedział pewnie.
-To zaleta. – uśmiechnął się na te słowa.
-Mów. – rzuciła cicho, melodyjnie, jakby nucąc starą, zapomnianą piosenkę. On jakby tylko czekał na to jedno, krótkie słowo. Zaraz w ciemną ciszę popłynęły wydarzenia, myśli, wnioski, postanowienia. Słuchała cierpliwie i w spokoju, nie ruszając się. Czasem, gdy lekko się zacinał, prowokowała go cichymi pytaniami.
Skończył. Znów nastała chwila ciszy.
-Co o tym myślisz?- zaryzykował postawienie pytania.
-Pytasz mnie o radę?- zamyślił się na te słowa.
-Chyba nie. Tylko o szczerą opinię...- odpowiedział po chwili.
-Brawo. Hmm... Zwątpiłeś. W miłość. W swoją pięcioletnią prawie, miłość. – przerwała, ale nic na to nie powiedział, więc zaczęła mówić dalej.
-Myślisz, że jak to wygląda? Jakbyś ją kochał? Nie. To wygląda, jakbyś starał się przez te pięć lat, i w końcu sobie odpuścił. Bo ci się nie udało. Wygląda na to, że szukający Gryffindoru, najbardziej pożądany...
-Odpuść sobie.- przerwał je zmęczonym tonem.
-Trochę ironii i krytyki nikomu nie zaszkodziło. A więc, wygląda na to, że szukający Gryffindoru, najbardziej pożądany wolny chłopak w Hogwarcie, znudził się zdobywaniem niemożliwego. Spełnieniem marzeń, jak twierdził. Zdobyciem swojej jedynej, prawdziwej miłości, o czym wszystkich tak gorąco zapewniał. Znudził się. Znudził. – zamilkła . Chłopak zwiesił głowę.
-Rozumiesz już, jak to widzą twoi kumple? – i znów brak odpowiedzi z jego strony.
-Chyba bym sobie przywalił, gdybym był na ich miejscu. – wykrztusił po chwili. Kiwnęła głową, choć nie mógł tego zobaczyć.
Cisza.
-A Lilly...?- jęknął cicho, gdy usłyszał, że dziewczyna wstaje. Chciał wyjaśnić jeszcze sprawę Rudej.
-I tu odpowiedź musisz znaleźć sam. – zaskoczyła go tym stwierdzeniem.
-To nie fair... – mruknął. Więc dziewczyna znów usiadła.
-James... nie fair jest to, że ci to wszystko tłumaczę. Sam powinieneś do tego dojść. A tymi wątpliwościami powinieneś dzielić się z przyjaciółmi. Nie z kimś obcym, kogo nie znasz, kto może być najgorszym śmieciem. Właśnie od tego masz przyjaciół. Od tego oni są. – powiedziała łagodnie, jakby mówiła do pięcioletniego dziecka. Nic nie odrzekł. Znów usłyszał, jak wstaje. Gdy jej kroki cichły w oddali, nie wytrzymał.
-Dziękuję...!- krzyknął.
Poczuł się dziwnie lekki i uśmiechnął się do siebie. Po raz pierwszy uśmiechnął się do siebie i do własnych myśli.
To cudowne uczucie, być wolnym.
***
Nie mogła skupić się na odrobieniu prac domowych. W końcu, po kilkudziesięciu minutach męczenia się i gapienia na puste kartki, udało jej się stworzyć szkice. Z westchnieniem odłożyła dokończenie pracy na później. Już miała zabrać się za czytanie książki, gdy przez okno dostrzegła samotną postać spacerującą po błoniach. Pod wpływem chwili chwyciła płaszcz i wybiegła z dormitorium.
Na parterze zwolniła krok. Chciała, aby to wyglądało na przypadkowe, a nie zaplanowane spotkanie.
W miarę zbliżania się do postaci, jej niepokój rósł. Wiedziała już, że chłopak i tak wiedział, że chce się z nim zobaczyć.
Powoli podeszła do stojącego nad brzegiem jeziora przyjaciela.
-Cześć, Sev. – rzuciła niepewnie do pleców omotanych czarną peleryną targaną wiatrem. Chłopak powoli odwrócił się, i spojrzał na nią. Od tego wzroku Rudej zrobiło się jeszcze zimniej.
-Lilly. – odszedł szybkim krokiem, nie patrząc na nią. Złapała go za rękę, nie potrafiła rozstać się z nim w ten sposób. Stali chwilę w milczeniu. W końcu Severus westchnął i odwrócił się do niej przodem. Nadal trzymała jego rękę.
-Mówiłaś, że nie chcesz mieć już ze mną nic wspólnego. – rzucił, patrząc na nią uważnie.
-Tak. Nie chcę mieć nic wspólnego z Severusem Snape’m, śmierciożercą. Chcę mieć coś wspólnego z Sevem, moim najlepszym przyjacielem... od dzieciństwa.- spojrzała na niego.
-Rzuć to. Odłącz się od nich, wycofaj... Proszę.
-I co będę z tego miał...?
-Moją przyjaźń! To się dla ciebie nie liczy?!- krzyknęła. Nadal patrzył na nią przenikliwym wzrokiem.
-Liczy się. Bardzo. Ale od Czarnego Pana nie da się tak po prostu uwolnić. Już za późno...
-Więc czemu dałeś się w to wciągnąć...? Przecież mówiłam ci tyle razy... – z trudem hamowała łzy. Severus mocniej ścisnął jej rękę.
-Chcę się do czegoś przydać. Mieć swój udział w tej sprawie.
-Ale to zły udział...! Chcesz zabijać, by było o tobie głośno?- zadrwiła.
-Źle mnie rozumiesz...- westchnął.
-Masz rację, w ogóle cię nie rozumiem.- odrzekła.
-Za to Pottera bardzo dobrze rozumiesz, co?- zakpił. Wyrwała rękę.
-A tobie nic do tego! – już spostrzegł swój błąd.
-Lilly, przepraszam...
-To... to się chyba nazywa koniec, Sev. – mruknęła, patrząc mu w oczy. Wiedział, że ma rację.
-Rozstańmy się jakoś... dobrze... Proszę, ten jeden raz... mogę...?– spojrzał błagalnie w zielone tęczówki. Kiwnęła leciutko głową. Zbliżył się do niej i objął. Oboje zamknęli oczy.
Na chwilę świat przestał dla niego istnieć, liczyła się tylko Lilly, jej mokra od łez twarz i rozwiane włosy.
Miękkie usta o smaku łez...
Po chwili oderwali się od siebie, a dziewczyna, z wypiekami na twarzy, puściła się biegiem do zamku.
Stał, nie ruszając się, i obserwując ją, dopóki nie zniknęła we wrotach Hogwartu. A wtedy zamknął oczy, opuszkami palców dotknął ust, i zapamiętywał ten jeden moment. Jeden moment, który miał mu starczyć na całe życie.
Biegła ile sił w nogach. Pędem minęła Wielką Salę, potrącając uczniów. Po schodach skakała tak szybko, że nie zdążały się przed nią ustawiać. W końcu dopadła portretu.
-Nicholas Flamel!- krzyknęła.
-Gdzie ci się tak śpieszy, kochanieńka...? Mamy taki piękny...
-Nicholas Flamel!- wrzasnęła.
-Już, już, kobieto...- Gruba Dama, obrażona, ukazała jej wejście do Pokoju Wspólnego. Przebiegła przez niego, kątem oka uchwyciła Huncwotów, znowu razem i znowu roześmianych. Black pokazał jej uniesiony kciuk. Przed rzuceniem się na schody prowadzące do dormitorium zdążyła jeszcze słabo się do niego uśmiechnąć.
Szarpnęła za klamkę od drzwi i dosłownie wpadła do dormitorium. Nikogo w nim nie było, więc zamknęła małe wrota i oparła się o nie.
Oddech powoli się uspokajał, ale rumieńce nie chciały zejść z twarzy. Nadal przed oczami stał jej Severus, jego cichy, spokojny głos i nieobecne spojrzenie.
I ten... to...
-Pocałowałam go. Na wszystkie butelki piwa Slughorna, naprawdę go pocałowałam...!- szepnęła do siebie i ręką dotknęła ust. Były jeszcze ciepłe...
Powoli podeszła do okna.
Jeszcze tam stał, czarna peleryna łopotała na wietrze. Szybko odsunęła się, tak, aby nie mógł jej zobaczyć, i wpatrywała się w niego. Powoli docierało do niej, że to była ostatnia, spokojna, jeśli można było tak ją nazwać, rozmowa z Sevem. Było jej strasznie żal końca ich... związku, ale uszanowała jego wybór. To była jego świadoma decyzja, świadome podjęcie drogi.
Westchnęła. Żałowała, że nie ma komu się zwierzyć... Przecież Fraknie już... i ona nie lubiła Seva...
Nagle drzwi otworzyły się. Do pokoju weszły Jo i Carmen. Latynoska delikatnie wzięła Rudą pod ramię i usadziła przed kominkiem. Jo podała jej poduszkę.
-To opowiadaj.- mruknęła brunetka, patrząc na Lilly uważnie. Ta spojrzała na ich twarze.
I nie myśląc wiele, zaczęła mówić.
***
-Czy... czy Lilly... czy ona... czy właśnie...?- jąkał się James, patrząc to na Syriusza, to na ciemne schody, na których zniknęła jego wybranka.
-Czy się do mnie uśmiechnęła...?- zapytał szelmowsko Black. Jim patrzył na niego szeroko otwartymi oczami i z głupią miną. Kiwnął głową.
-Taa, chyba tak... jakoś nie patrzyłem...- nonszalancko wzruszył ramionami. Rogacz wepchnął jego głowę pod swoją pachę, pocierając pięścią czaszkę (Syriusza xD dop. autorki).
-Gadaj, gnido!- wrzasnął. Syriusz zaczął krztusić się ze śmiechu. „Czyli jednak to była tylko chwila zwątpienia w swoje umiejętności, a nie oznaka znudzenia Evans” pomyślał Lunatyk, i ku zdziwieniu wszystkich obecnych w PW, dołączył do tarzających się po podłodze przyjaciół.
Było dobrze.

***
Noo, to jak...? Podoba się...?
@nko, ja naprawdę mam sklerozę
Dobra, kto mi powie, dlaczego nie moge wstaiwac zdjeć...? Mam takie śliczne Lillke i Seva, chciałam wstawić, a tu... ekhm. Lipa, mówiąc grzecznie :] czy może mi to ktoś wyjaśnić...? Nie wchodzi mi link :/

[ 8 komentarze ]

1 2 3 4 »  

| Script by Alex