Pamiętnikiem opiekuje się Emily

Chciałabym się przedstawić wszystkim tym którzy jeszcze mnie nie znają. Jestem Emily. Mam nadzieję że postać Ann wam się spodoba i będziecie często komentowali moje wpisy. Zaczełam tak nietypowo bo nie lubię takich zwyczajnych wpisów typu: "Mam _ _ lat i jestem..." Pozdrawiam wszystkich z hp i zapraszam do czytania i komentowowania noty.


13 Lipiec

Kiedy obudziłam się o drugiej w nocy, usłyszałam odgłosy szalejącej burzy. Wstałam z łóżka i podeszłam na palcach do okna. Strugi zimnego deszczu lały się po oknie a wiatr targał korony drzew. Wyszłam ze swojego pokoju i ruszyłam do pokoju rodziców. Mama spała w swojej białej koszuli nocnej a jej długie rude loki rozwalały się prawie na całej poduszce. Obok niej spał tata. Zawsze dziwiłam się jego wyglądem podczas snu. Gdy śnił wyglądał bezbronnie, jakby tonął w otchłani smutku, a podczas dnia był ostry i surowy. Kiedyś przeczytałam że gdy człowiek śpi ukazuje się cała jego dusza. W jego przypadku zaczynałam w to wątpić zwłaszcza jeśli wyżywał się potwornie na Marlette (mojej pięcioletniej siostrze) kiedy mama była w pracy. Wyszłam z ich sypialni i udałam się do pokoju mojej małej siostrzyczki. Marlette spała wtulona w ciepłą różową kołderkę, przytulając do policzka swojego pluszowego misia. Pochyliłam się nad nią i dałam jej lekkiego całusa w policzek.
Jakoś tak zrobiło mi się lepiej. Może to ciepło bijące z jej małego ciałka? Naraz spojrzałam na jej buzię i dostrzegłam szary ślad siniaka. Poczułam wzbierającą złość i nienawiść do mojego ojca. Poszłam do kuchni i nalałam sobie szklankę wody, jednak ręce mi się tak trzęsły że wylałam połowę na podłogę. Mój ojciec był jednym z dziennikarzy Proroka Codziennego i wypisywał różne bzdury i ohydne kłamstwa na temat różnych sławnych czarodziejów. Mama była aurorem i zagrażało nam duże niebezpieczeństwo, ponieważ wielu śmierciożerców wstawiła do azkabanu i po ucieczce z więzienia mogli chcieć się zemścić na niej i przy okazji na nas. Dreszcz mnie przeszedł a nagle usłyszałam skrobanie w szybę okienną. Odwróciłam się przerażona i zobaczyłam sowę z czerwona wstążką przy nóżce. Uśmiechnęłam się. Sowa Od wujka… Podeszłam do okna, otwarłam je lekko i wzięłam od sowy list. Otworzyłam go.


Droga Amando!
Liczę że u ciebie wszystko dobrze po ostatniej herbatce u Perknsów, niewątpliwie była dziwna w smaku acz wielu ludziom mogła się zdawać wyborna. Ja szczerze mówiąc troszkę się po niej pochorowałem. Ale nie o tym chciałem napisać. Ministerstwo Magii wysłało mi list z ostrzeżeniami, aczkolwiek doszło do wniosku że do ciebie już nic nie dociera. W liście zawarte jest ostrzeżenie, że jeśli nie zapiszesz Ann do Hogwartu i będziesz ją dalej uczyła w domu to zrobi ci proces. Przedstawiłem im sytuację Ann i twoją więc sprawa będzie omawiana z Knotem i ewentualnie będzie zamknięta. Musimy zapewnić jej bezpieczeństwo.
W wakacje mogłaby przyjechać do mnie a ty z Rupertem byś pozałatwiała swoje sprawy. Jestem pewny że Ann będzie ucieszona tym i się zgodzi ale na razie nie mów jej o tym. Niepotrzebnie się ucieszy a tu okaże się że wszyscy padniemy na Pimpalamie Perknsów.
Pozdrawiam siostrzyczko
Albus Dumbledore

Zdziwiłam się. Na wakacje do wujka? Sprawy mamy i Ruperta(ojca)? Moja sytuacja?
Moja mama nazywała się Amanda Dumbledore Raven i była najmłodszą siostrą Albusa(wujka). Nigdy nie chciała zapisać mnie do Hogwartu a potem z tryumfem podsuwała mi pod nos takie wycinki jak: Choroba Harrego Pottera?
Ten chłopak był znany mojej rodzinie i wujek czasami na takim rodzinnym obiedzie mówił o tym jak mu się wiedzie w jego szkole no i o tym Harrym też wspominał. Teraz Potter idzie na piaty rok w Hogwarcie a ja już powinnam chodzić na 6! Nie wiem czemu ale zawsze jak przychodzi list z ministerstwa to mama się jakoś wymiga od procesu w sprawie lekceważenia obowiązku kształcenia się magicznie. Mama na to prycha i mówi że kształcę się w domu.
Jeszcze raz zajrzałam do listu, zerknęłam na pierwsze dwa zdania i lekko zachichotałam. Wiele lat temu senior rodu Perknsów zaprzyjaźnił się z seniorem rodu Dumbledorów. My słynęliśmy z placka dyniowego a rodzina Perknsów z…herbatki. Jednak po latach mama już nie kontynuowała pieczenia placku dyniowego bo nie umiała/przepis zżółkniał i został wsadzony do specjalnej skrzynki/no i nikt już nie dbał o tradycje.
Smutne prawda? Wujek tez tak stwierdził i w sobotę poszliśmy do Perknsów na herbatkę. W smaku oględnie mówiąc przypominała smoczy nawóz, bo najprawdopodobniej Perknsowie zgubili przepis na herbatę. Może to i głupio brzmi, przepis na herbatę, ale ta herbata BYŁA podkreślam była wyjątkowa w smaku, sporządzona z najdroższych ziół, poezji smaku nabrała dzięki specjalnemu zaklęciu które należało wypowiadać mieszając trzy razy łyżką w lewo i dwa razy w prawo oraz wykonując jeden pełny obrót łyżki. Wiem to ponieważ swoją herbatę wylałam do kwiatków, a sama spędziłam czas, podczas którego moja rodzina zatruwała się herbatą, w bibliotece. Zamyślenie przerwał mi trzepot skrzydeł. Odwróciłam się i zobaczyłam siedząca na krześle sowę. Była to płomykówka. Wzięłam od niej list i rozwinęłam. Tym razem list był do mnie od Jo. Pisał w nim o tym jak bardzo tęskni za mną, o tym, że się zakochał(cudowna wiadomość!!!), i o tym, że już się nie może doczekać, kiedy zobaczy swojego aniołka(mnie). Jo zawsze mnie tak nazywał, a jak mu tłumaczyłam, że nie jestem aniołem to mówił, że jestem aniołem o czarnych skrzydłach. Uśmiechnęłam się do siebie. Mój przyjaciel zamieścił rysunek swojej ukochanej. Prawda, że jest śliczna?Ciekawa jestem jak ma na imie... Ale teraz, drogi pamiętniczku, muszę kończyć bo trzeba przygotować tosty francuskie dla rodziny, trochę posprzątać i jeszcze się zdrzemnąć...
To ten rysunek:

Ann

[ 67 komentarze ]

| Script by Alex